Χωρίς λόγο και σκοπό

 

Εδώ και καιρό τριγυρνούσε στο μυαλό μου η σκέψη ενός μπλογκ. Σε συνθήκες κρίσης, λένε, η ανθρώπινη δημιουργικότητα ξεπερνά τα προϋπάρχοντα σύνορα και όρια. Μέχρι στιγμής αυτό δεν έχει φανεί στην Ελλάδα. Η κρίση όμως γεννά κάτι νέο, καλύτερο ή χειρότερο, οπότε δεν υπάρχει κάποιος λόγος να πιστέψω οτι στο μέλλον δεν θα δούμε νέα πράγματα να αναδύονται.

Πρέπει να ομολογήσω ότι την αποφράδα εκείνη μέρα που μπήκαμε και επίσημα στο ΔΝΤ, από την μία φοβήθηκα και από την άλλη χάρηκα ίσως λίγο. Όσο και αν μιλάμε και ονειρευόμαστε επαναστάσεις και λαϊκές εξουσίες, είναι γεγονός ότι σε συνθήκες ομαλότητας δεν γίνονται αυτά. Σε συνθήκες ομαλότητας είχαμε όλοι την δουλειά η την σχολή μας, είχαμε την ρουτίνα μας, είχαμε την παρέα μας, το αυτοκίνητο μας, το βραδυνό ποτό μας, την εκδρομή μας, τον μικρόκοσμο μας μέσα στον οποίο είχαμε μάθει να κλεινόμαστε. Μέχρι που, σε ένα χρόνο και κάτι, όλα αυτά ανατράπηκαν. Βίαια. Αυτά που ξέραμε ως δεδομένα δεν υπάρχουν πια. Η καθημερινότητα μας καταστρέφεται, όλα όσα είχαμε μάθει και μεγαλώσαμε χάνονται με την μορφή ενός ένδοξου και ωραίου παρελθόντος, που πολλές φορές φτάνει σε ακραία σημεία: θυμάσαι τότε που βγαίναμε κάθε βράδυ, τότε που πηγαίναμε διήμερα εκδρομούλες, τότε που ανοίγαμε μπουκάλια στα μπουζούκια, τότε που αγοράζαμε αυτοκίνητα…… Μια άλλη εποχή, τότε που φορούσαμε όλοι τις παροπίδες μας που μας στερούσαν την περιφερειακή όραση, τότε που βλέπαμε μόνο οτι θέλαμε να δούμε και απορρίπταμε οτιδήποτε άλλο.

Βίαια οι παροπίδες αφαιρέθηκαν. Και η βρωμιά του κόσμου επιστρέφει θριαμβευτικά μπροστά στα μάτια μας. Η ανεργία που την ξέραμε σαν κάτι που θα μας αγγίξει αλλά «αν είσαι καλός προκόβεις» μας περιμένει στην γωνιά γελώντας. Η φτώχεια που δεν υπήρχε στην χώρα παρά μόνο σε διηγήσεις παππούδων αναδύεται για άλλη μια φορά. Η μετανάστευση ξανάρχεται χωρίς τον Καζατζίδη της. Η δικτατορία, ναι, αυτή, που σε όσους φώναζαν οτι δεν έπεσε ποτέ τους έλεγες γραφικούς και κολλημένους, σε βουτάει απο τον λαιμό και σε κολλάει στον τοίχο. Σε μία χώρα γνωστή για τον ήλιο της, τα μαύρα σύννεφα μαζεύονται καθημερινά, όλο και πιο πυκνά.

Και όμως, υπάρχει κάτι που δίνει ελπίδα: μαζί με τα όνειρα μας, καταστρέφονται βίαια και οι μικρόκοσμοί μας. Συρρικνώνονται και ισοπεδώνονται, και ενώνονται μεταξύ τους. Ο δικός μου κόσμος είναι ίδιος με τον δικό σου. Είμαστε και οι δύο άνεργοι. Είμαστε και οι δύο φτωχοί. Είμαστε και οι δύο καταπιεσμένοι. Και την άκρη θα την βρούμε μαζί.

Πολλοί διαμαρτύρονται γιατί η καταστροφή τους ξεβόλεψε. Και θέλουν να επιστρέψουν στα προηγούμενα. Θέλουν πάλι τον κοσμάκο τους, να μην βλέπουν έξω από αυτόν. Ευτυχώς, αυτό δεν θα γίνει. Κάτι νέο θα γεννηθεί, είτε καλύτερο είτε χειρότερο, η νομοτέλεια του «ετσι και αλλιώς η γή θα γίνει κόκκινη» υπάρχει μόνο σε μυαλά που θέλουν κάτι να λένε πάνω απο μπύρες σε ανυποψίαστες πρωτοετείνες. Στο χέρι μας είναι να φτιάξουμε την κοινωνία που μας αξίζει και θέλουμε.

Αυτός είναι και ο λόγος για αυτό το μπλογκ: να γράψω μερικές ιδέες και σκέψεις και να τις μοιραστώ με τους συνανθρώπους μου, όσους τέλος πάντων μπορώ από εδώ. Μέχρι ώρας μας έχουν πάρει τα πάντα, δέν μπορούν όμως να μας πάρουν την επικοινωνία, την σκέψη, το συναίσθημα και την αλληλεγγύη. Ας αρχίσουμε από την αρχή, με αυτά σαν ραχοκοκκαλιά. Και όλα τα άλλα θα έρθουν σιγά σιγά.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: