71 χρόνια μετά

 

Δεν θα πω ψέματα: ήξερα για τις ετοιμασίες πλατειών, σωματείων, οργανώσεων και κόσμου για την 28η Οκτώβρη. Έπεσα όμως τελείως έξω στις εκτιμήσεις μου για τον κόσμο που θα επιλέξει εκείνη την ημέρα να διαμαρτυρηθεί. Μιλάμε για χιλιάδες ανθρώπους, σε κάθε γωνιά της χώρας κυριολεκτικά, να επιλέγουν να «γιορτάσουν» την 28η Οκτώβρη με έναν τελείως διαφορετικό τρόπο: με το να μετατρέψουν τις τυποποιημένες παρελάσεις, την αχρωμιά που έχει επιβληθεί σε αυτή την ημέρα, τους λόγους κονσέρβα, τους χαιρετισμούς και τα μεγάλα λόγια σε αντίσταση, έστω και μικρή, έστω και ρηχή, έστω και αν εκφράστηκε με όρους επίθεσης προς τους πολιτικούς μόνο.

Τα χθεσινά γεγονότα καθώς και η αντίδραση της κοινωνίας σε αυτά σηματοδοτούν κάποια πράγματα. Για πρώτη φορά, η ημέρα γιορτάστηκε όπως έπρεπε, με τους πολίτες να τιμούν τους νεκρούς τους όχι κουνώντας πλαστικά σημαιάκια και πηγαίνοντας στολισμένοι για καφέ μετά την παρέλαση όπως τόσα χρόνια, αλλά παρεμβαίνοντας. Ουσιαστικά ο κόσμος στις παρελάσεις χθες τίμησε τους ήρωες του και την ημέρα δηλώνοντας «παρών» στους νέους αγώνες που έρχονται.

Δύο ακόμα στοιχεία πρέπει να κρατηθούν από την σημερινή ημέρα: το ένα είναι ότι οι διαμαρτυρίες, έστω και άθελα τους, έσπασαν το ιδεολόγημα της «εθνικής ενότητας». Εθνική ενότητα δεν υπήρξε ούτε τότε, ούτε τώρα. Κάποιοι τότε συνεργάστηκαν με τον κατακτητή-τώρα με το ΔΝΤ. Κάποιοι τότε κέρδισαν από τους Γερμανούς-τώρα κερδίζουν από την καταστροφή των όποιων εργασιακών δικαιωμάτων και του ξεπουλήματος της δημόσιας περιουσίας. Κάποιοι έδιωχναν τα παιδιά τους στο εξωτερικό για να αποφύγουν το μέτωπο-τώρα για να σπουδάσουν στα καλύτερα πανεπιστήμια πριν έρθουν πίσω για να αναλάβουν τις τύχες της χώρας. Κάποιοι τότε στελέχωσαν ελληνικές μονάδες των ναζί-τώρα στελεχώνουν τα υπουργεία και τα ΜΑΤ. Κάποιοι τότε προσπαθούσαν να πείσουν τον λαό ότι «οι Γερμανοί είναι φίλοι μας»-τώρα τους βλέπουμε στα παράθυρα των 8. Η χθεσινή πράξη διαμαρτυρίας ξεκάθαρα έβαζε διαχωρισμούς: δεν δικαιούστε να είστε εδώ. Η ημέρα αυτή ανήκει στον αγωνιζόμενο λαό, όχι στην κλίκα που προσπαθεί να τον υποτάξει. Η μέρα πήρε την πραγματική της σημασία με τον καλύτερο τρόπο.

Το δεύτερο ήταν η στάση των ΜΜΕ, της πρώτης γραμμής καταστολής της κυβέρνησης-ΔΝΤ-ΕΕ και του σιναφιού που κινεί τα νήματα. Από τα κουκλοθέατρα των ειδήσεων των 8 πέρασαν όλα τα συναισθήματα: ντροπή για τον διεθνή διασυρμό της χώρας. Οργή για τα μπινελίκια στον Παπούλια.  Θλίψη για την αμαύρωση της γιορτής. Τα παπαγαλάκια, συνηθισμένα στην δουλειά τους, ξέρασαν χολή για άλλη μια φορά. Ξέχασαν όμως κάτι: η 28η Οκτώβρη 2011 μίλησε στην ψυχή του κάθε πολίτη. Η αντίσταση ξεπρόβαλλε ως χρέος για όλους μας. Όσο και αν προσπαθούσαν οι μεγαλοδημοσιογράφοι χθες, το αποτέλεσμα ήταν μηδέν εις το πηλίκο: η ηθική ανύψωση του κινήματος και της κοινωνίας μετά την ήττα της 20 Οκτώβρη είναι γεγονός, και τίποτα δεν μπορεί να την σταματήσει.

Όλα αυτά βέβαια χωρίς ποτέ να ξεχνάμε ότι, αν και τα χθεσινά γεγονότα δεν ήταν μεμονωμένα ούτε είχαν την μορφή εκτόνωσης, δεν σημαίνει ντε και καλά ότι μια εποχή αντίστασης ανατέλλει. Σημαίνει όμως ότι σε μεγάλο βαθμό, η λογική της αντίδρασης και η επιθυμία για αγώνα υπάρχει σε τεράστια τμήματα της κοινωνίας. Το ζήτημα είναι πώς θα οργανωθεί, ποια κατεύθυνση θα πάρει και που θα καταλήξει. Μόνο το μέλλον θα το δείξει.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: