Ο πιο καλός ο μαθητής

«Από παιδαγωγική άποψη, δεν μπορούμε να εθελοτυφλούμε  σε τέτοιου είδους συμπεριφορές»

Τάδε έφη η διευθύντρια εκπαίδευσης Θεσσαλίας Κωνσταντίνα Πράντζου. Ο λόγος φυσικά για τον διάσημο πλέον σύντροφο μαθητή που…. χαιρέτισε τους επισήμους στην παρέλαση της 28ής Οκτωβρίου στην Λάρισα, σύμφωνα με το δημοσίευμα http://tvxs.gr/news/ellada/dixazei-i-moytza-toy-larisaioy-mathiti

Ας ξεχάσουμε για λίγο το γεγονός και την μούντζα. Πολύ πιο σημαντική είναι η δήλωση της κυρίας Πράτζου. Από παιδαγωγική άποψη, ο μαθητής πρέπει να τιμωρηθεί.

Η κ. Πράτζου έχει ασφαλώς δίκιο. Από την άποψη της παιδαγωγικής που το κράτος θέλει να δώσει στους αυριανούς του πολίτες, τέτοιες πράξεις δεν μπορούν να γίνονται ανεκτές. Καλώς η κακώς, η πράξη του μαθητή ήταν ευθεία κριτική στο πολιτικό σύστημα. Χωρίς πολιτικό υπόβαθρο, θα πουν κάποιοι. Θα συμφωνήσω, αν και δεν ξέρω το παιδί για να γνωρίζω το σκεπτικό του. Παρόλα αυτά, δεν παύει να είναι μια πράξη διαμαρτυρίας, και ως εκ τούτου βρίσκεται έτη φωτός μακριά από την λογική του κράτους για την εκπαίδευση. Αυτό για τον απλούστατο λόγο ότι ο ρόλος του σχολείου και του πανεπιστημίου σήμερα είναι ακριβώς αυτό: να παρέχει μια τεχνοκρατική εκπαίδευση και όχι παιδεία.

Εάν παρείχε παιδεία, τα παιδιά θα διδάσκονταν την σημασία της ελεύθερης γνώμης και έκφρασης. Θα διδάσκονταν να αναπτύσσουν την σκέψη τους. Θα διδάσκονταν να μιλούν την γλώσσα τους σωστά. Θα διδάσκονταν να μεγαλώσουν ως ενεργοί πολίτες μιας δημοκρατικής κοινωνίας. Σε ένα κράτος και σε έναν κόσμο που η δημοκρατική κοινωνία μας κουνά το λευκό μαντίλι, όλα αυτά είναι δευτερεύοντα. Το παιδί θα πρέπει να γίνει καλός εργαζόμενος. Να μάθει αυτά που θέλει η αγορά εργασίας να μάθει για να τον χρησιμοποιήσει σαν κάτι μεταξύ εργαζόμενου και δούλου. Να μάθει να λέει και να πιστεύει αυτά που του λένε ότι πρέπει να λέει και να πιστεύει. Να μάθει να αφήνει την τύχη του στα χέρια άλλων, «καλύτερων», «ανώτερων», «υπεύθυνων». Να μάθει να γίνει σαν μηχανή, απόφοιτος σχολείου και Πανεπιστημίου που η «μόρφωση» που θα του παρέχουν θα είναι μια εφαρμοσμένη γνώση ενώ παιδεία μια τεχνοκρατική αντίληψη της εκάστοτε επιστήμης, χρήσιμη όχι για την πρόοδο της κοινωνίας και της ανθρωπότητας, αλλά για τα κέρδη της εκάστοτε ανώτερης τάξης.

Το παλικαράκι όμως δεν τους έκανε αυτή την χάρη. Ακόμα και σαν «ανώδυνη» για το σύστημα αντίδραση, ο μαθητής (και χιλιάδες άλλοι μαθητές) έβγαλε την γλώσσα του στην εξουσία. Και η εξουσία τρέμει, όχι γιατί κάποιος την μούντζωσε, αλλά για το νόημα που έχει αυτή η μούντζα: είμαι εδώ. Το παρόν μου χάνεται μέρα με την μέρα. Το μέλλον μου είναι μαύρο. Ξέρω ότι φταίτε, και δεν φοβάμαι να σας το δείξω. Η τιμωρία του δεν θα έρθει (αν έρθει) για την «άσεμνη» χειρονομία του. Θα έρθει για την τόλμη του να την κάνει, θα έρθει για το γεγονός ότι σπάει το καλούπι που θέλουν να του φτιάξουν, στον ίδιο, στην γενιά του και στις επόμενες γενιές.

«Στο σχολείο του μαθητή, και σε άλλα σχολεία ανά τη χώρα, βρίσκονται επίσης πολλοί μαθητές οι οποίοι δεν επικροτούν ανάλογες αντιδράσεις, που δεν θα πρέπει να θεωρούνται ως θαρραλέες: δεν χρειάζεται καμιά ιδιαίτερη ικανότητα να σηκώσει κανείς το χέρι του και να μουτζώσει» σημειώνει η περιφερειακή διευθύντρια, η οποία τονίζει ότι κανείς μαθητής δεν εκβιάστηκε προκειμένου να λάβει μέρος στην παρέλαση. «Αυτό ήταν σαφές από μέρους μας, διότι ενδεχομένως κάποιος μαθητής να είχε και ιδεολογικό πρόβλημα το οποίο γίνεται απόλυτα σεβαστό, συνεπώς, ο συγκεκριμένος μαθητής συμμετείχε για να δημιουργήσει αυτό το show» συνεχίζει η αγαπητή διευθύντρια, και για άλλη μια φορά έχει δίκαιο: δεν χρειάζεται καμία ικανότητα για να μουντζώσεις. Στην συγκεκριμένη περίπτωση χρειάζεται θάρρος, μίσος και αγανάκτηση. Χρειάζεται αντίληψη της πραγματικότητας, της πραγματικότητας αυτής που καθημερινά προσπαθεί η προπαγάνδα των 8 να διαστρεβλώσει. Χρειάζεται οργή, από αυτή που πρέπει να δείξει μέσα σε «όρια». Ο πιτσιρικάς τα έχει όλα αυτά, είναι ένα λάθος του συστήματος, ένας από τους πολλούς που ξέφυγαν. Γι αυτό πρέπει να τιμωρηθεί. Το ζήτημα όμως για την κ. Πράτζου είναι ότι, αν και εκπαιδευτικός, δεν αντιλαμβάνεται το πασιφανές: αυτή (και το πολιτικοοικονομικό σύστημα του οποίου φαίνεται ότι αποτελεί άξιο στέλεχος) οδήγησε τον μαθητή εκεί. Μέσα από τα μισογκρεμισμένα σχολεία και όνειρα, η κ. Πράτζου ζητάει να καταστείλει την οργή που δημιούργησε η ίδια, να την κρύψει κάτω από το χαλί, να μην φαίνεται. Πράττει καλώς για το σύστημα: αυτός ακριβώς είναι ο εκπαιδευτικός της νέας κοινωνίας μας: να μην παρέχει παιδεία, αλλά μέσα στα ρημαγμένα σχολεία, το διαλυμένο εκπαιδευτικό σύστημα και την παροχή γνώσης με οικονομικούς διαχωρισμούς, να εξεγείρεται ενάντια στην «βεβήλωση» της ιερότητας της άχρωμης, άοσμης, άγευστης, ανιστόρητης και αντιεκπαιδευτικής γιορτής.Με λίγα λόγια, να κάνει (και) τον μπάτσο. Αυτή η γιορτή της χάλασε τα σχέδια, έστω και προσωρινά. Οι επόμενες ας ελπίσουμε ότι θα της τα χαλάσουν μόνιμα.


Υ.Γ. 1: όσο οι μούντζες μένουν μούντζες, το σύστημα δεν αγχώνεται. Από την στιγμή που υποτάσσεσαι, το σύστημα δεν το ενδιαφέρει αν το βρίζεις. Για όλους αυτούς λοιπόν που έκαναν like στην φωτογραφία, για τα χιλιάδες «ζήτω», «μπράβο» και «να αγιάσει το χέρι σου», είναι πλεόν καιρός να καταλάβουν ότι η εξουσία φοβάται όχι όταν το χέρι ανοίγει σε μούτζα, αλλά όταν κλείνει σε γροθιά.

Υ.Γ. 2: Δεν γνωρίζω τι γίνεται στην Θεσσαλία, αλλά όταν ήμουν μαθητής η μη συμμετοχή στην παρέλαση συνεπαγόταν τουλάχιστον μονοήμερη αποβολή. Αυτά για τα περί μη εξαναγκασμού που ανέφερε η αγαπητή κ. Πράτζου.

4 comments
  1. Γιάννης said:

    Πρώτα απ’ όλα αδελφέ συγχαρητήρια για το εγχείρημά σου…

    Ωραίος λόγος κι όμορφη σκέψη… στο σύνολο των άρθρων σου.

    Περιμένω πολλά χρόνια όπως και πολλοί άλλοι θέλω να πιστέυω να ξαναεπιλέξουμε
    τη πορεία που θέλουμε να ακολουθήσουμε.

    Εγώ προσωπικά έχω πολλά χρόνια… από τότε που ήμουνα σχολείο.

    Και τη θυμήθηκα πριν λίγες μέρες στις συγκεντρώσεις του Οκτωβρίου.

    Κάπου στα μέσα του 90 προσπαθούσα να κλειδώσω κατα τις 11 το βράδυ με τους φίλους μου
    την εξώπορτα του σχολείου μου… ετσι ώστε την επομένη να συνεχιστεί η κατάληψη
    που ειχαν σπάσει την ίδια μέρα οι αγανακτισμένοι γονείς του εν λόγω σχολείου…

    Οι παραπάνω μας παραπλάνησαν καθυστερώντας μας με μισόλογα και υποσχέσεις ενώ ειχαν ήδη καλέσει τους ασφαλίτες για να κυνηγήσουν και να απομονόσουν τους ταραξίες.

    Ήταν εκεί για να περιφρουρίσουν το δικαίωμα των παιδιών τους για μάθηση και παιδεία ενω για μένα και τους φίλους μου είχαν επιλέξει ένα άλλο τρόπο εκπαίδευσης, αυτόν της καταστολής
    των ιδεών αλλά και της ίδιας μας της ύπαρξης.

    Ευτυχώς για μένα και τους φίλους μου δεν τα κατάφεραν, παρόλα αυτά ήταν η τελευταία
    μου χρονία σε εκείνο το πρότυπο εκπαίδευσης κατα τα λεγόμενα τους σχολείο
    το οποίο ανάθρεψε ένα νεοφασίστα της γενιάς μας τον Α. Πλέυρη – βουλευτή ΛΑΟΣ.

    Πραγματικά τότε δεν μπορούσα να φανταστώ πόσο επίκαιρη θα είναι μετά από τόσα χρόνια
    αυτή η ασήμαντη ιστορία αλλά και πόσα κοινά θα είχε με αυτά που παρακολουθώ τόσες μέρες
    με αποκορύφωμα τις σημερινές εξελίξεις και την εμπλοκή αυτών των νεοφασιστών στη σημερινή κυβέρνηση – μαριονέτα.

    Αυτό που μπορούσα να φανταστώ όμως είναι ότι μερικοί από τη γενιά μου αλλα και τις επόμενες που μεγάλωσαν ανυπότακτοι μπορούν να αλλάξουν κάτι…

    Αρκεί να το θέλουν…

  2. Κατ’ αρχας ευχαριστω για τα καλα λογια.
    Το θεμα ειναι αν οντως το θελουν ομως φιλε μου. Παρατηρω γενικα, οτι ο κοσμος του κινηματος, με την ευρεια εννοια του, χωριζεται μεταξυ αυτων που θελουν να γυρισουν στην «καλη ζωη» της προηγουμενης δεκαετιας και αυτων που θελουν να τα αλλαξουν ολα. Ευτυχως, στους τελευταιους κυριαρχει η νεολαια.
    Καταληψεις σε σχολεια και πανεπιστημια θυμαμαι και εγω, ειδικα το 2006 και 2007. Οσο για τους γονεις, πραγματικα, με αφορμη και τις φετινες καταληψεις, αναρωτιεμαι πραγματικα αν η ιδεολογικη προπαγανδα του κρατους ειναι τοσο ισχυρη ωστε να τους κανει να μην αντιλαμβανονται οτι την μορφωση του παιδιου τους την κοβει το κρατος που ουτε βιβλια δεν δινει και οχι αυτοι που διαμαρτυρονται εναντια σε αυτο. Το σιγουρο ειναι ομως οτι το παλιο κολπακι με τους «αγανακτισμενους γονεις/πολιτες η οτιδηποτε αλλο» δεν πεθανε ακομα. Το ΠΑΣΟΚ στις δοξες του.

    • Γιάννης said:

      Τα κόμματα υπήρχαν και υπάρχουν για το βόλεμα το δικό τους και των υποστηρικτών τους…

      Η ουσία είναι αν ο κόσμος του κινήματος όπως αναφέρεις δεν ακούσει κάτι διαφορετικό
      απο μια νέα δύναμη που θα μπει στο πολιτικό παιχνίδι, π.χ. από μια σύμπραξη προσώπων τα οποία αυτή την στιγμή είναι σκόρπια μέσα σε διάφορα σχήματα αλλά θέλουν να αλλάξουν τα δεδομένα, πιστέυεις ότι μπορεί να αναδειχθεί κάτι καινούργιο εκτος πολιτικής σκηνής
      ετσι ώστε να μπορέσει να τη αλλάξει …?

      Η λογική του δούρειου ίππου… ίσως και να βοηθήσει στην οργάνωση αυτού του χώρου αλλά
      και στην προοπτική του.

  3. Προσωπικα πιστευω οτι αυτο που θα βοηθησει πιο πολυ ειναι η αυτοοργανωση της κοινωνιας, αρχικα για να αντιμετωπισει την κριση και στην συνεχεια για να δωσει λυσεις. Ριξε μια ματια στο τελευταιο κειμενακι, αυτα γραφω!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: