Δημοψήφισμα και εκλογές

 

 

Ίσως να συμβαίνει και κάτι άλλο. Ίσως αυτό το δημοψήφισμα να είναι ακριβώς η πρόφαση για να ρίξει την κυβέρνηση η για πρόωρες εκλογές. Ας το σκεφτούμε λίγο: όλα πλέον δείχνουν ότι η μονοκομματική κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ δεν μπορεί να κρατηθεί στην θέση της, πόσο μάλλον να κυβερνήσει την χώρα και να ελένξει τις αντιδράσεις μιας κοινωνίας που βράζει από οργή.

Το ΠΑΣΟΚ ουσιαστικά επιλέχθηκε για να κάνει την βρώμικη δουλειά: είχε το δημοκρατικό προσωπείο, την ιστορία, το αντιδεξιό προφίλ, ελέγχει τα μεγαλύτερα σωματεία, έχει αναπτύξει πλειάδα πελατειακών (θ)εσμών. Σε μία περίοδο που θα προκαλούσε εκτεταμένη κοινωνική αναταραχή, το ΠΑΣΟΚ ήταν η καλύτερη λύση. Ας μην ξεχνάμε και το παράδειγμα της Αργεντινής ή του Εκουαδόρ, χώρες επίσης υπό την τυρρανία του ΔΝΤ, στις οποίες τον ρόλο του ΠΑΣΟΚ στην Ελλάδα έπαιξαν επίσης «σοσιαλιστικά» κόμματα.

Ενάμιση χρόνο μετά όμως, το ΠΑΣΟΚ έχει δείξει τα όρια του. Η επιρροή του στην κοινωνία έχει εξαφανιστεί, οι βουλευτές του δεν μπορούν να βγουν από το σπίτι, οι συνδικαλιστές του λοιδορούνται, τα μέλη του πηδάνε από το καράβι όσο είναι καιρός. Σε συγκεκριμένες χρονικές στιγμές, το ΠΑΣΟΚ φαινόταν να χάνει και κυριολεκτικά την εξουσία, όπως ήταν η απεργία στις 28-29 Ιουνίου.  Αν και οργανωμένα δεν έχει γίνει κάποια προσπάθεια ανατροπής της κυβέρνησης, οι αντιδράσεις, τόσο με την μαζικότητα τους αλλά και με την ένταση τους, και κυρίως οι διαθέσεις των πληττόμενων στρωμάτων που αγριεύουν μέρα με την μέρα, έχουν φτάσει σε επικίνδυνα ύψη για την κυβέρνηση.  Είναι σίγουρο πλέον ότι, αφού το ΠΑΣΟΚ δεν αντέχει, το πολιτικοοικονομικό σύστημα θα χρειαστεί κάτι άλλο: μια κυβέρνηση εθνικής ενότητας. Αυτό το δημοψήφισμα λοιπόν ίσως είναι ότι χρειάζεται: με βάση αυτό να πέσει η κυβέρνηση (και όχι λόγω μιας λαϊκής κινητοποίησης) και η πολιτική αναταραχή που θα οδηγηθεί η χώρα να καταλήξει σε εκλογές με αποτέλεσμα την συγκυβέρνηση. Το παράδειγμα άλλων χωρών του ΔΝΤ είναι άλλωστε φανερό.

Το δημοψήφισμα και οι εκλογές μπορεί να γίνουν, μπορεί και όχι. Το ζήτημα είναι όμως ότι αυτή την στιγμή, καμία από τις δύο επιλογές δεν πρόκειται να λειτουργήσει υπέρ της κοινωνίας. Το δημοψήφισμα, αν γίνει, αναγκαστικά θα καταλήξει (μέσα από εκβιασμούς και την χρήση όλων των, νόμιμων η μη, μέτρων) στο ναι. Οι εκλογές σε μια νέα μορφή κυβέρνησης της χώρας για να συνεχίσει ακόμα αποτελεσματικότερα (και κερδίζοντας πολιτικό χρόνο από την μείωση των αντιδράσεων για ένα μικρό διάστημα).

Μπορώ να αντιληφθώ γιατί οι εκλογές θα ήταν ωφέλιμες για το πολιτικό σύστημα. Ποτέ όμως δεν μπόρεσα να καταλάβω τις φωνές και μέσα στην αριστερά που τις ζητούσαν. Ούτε οργανωμένη αριστερά με συγκροτημένη πρόταση για να καταλάβει την εξουσία υπάρχει, ούτε κάποιο μέτωπο που να μπορεί να δώσει λύσεις. Άρα, η απάντηση στο ερώτημα «γιατί η κοινοβουλευτική αριστερά ζητάει εκλογές» δίνεται εύκολα: γιατί θέλει να δρέψει τους καρπούς της κρίσης. Θέλει να αυξήσει τα ποσοστά της, και θα το κάνει: πάντα σε καιρούς κρίσης ο κόσμος στρέφεται προς τα άκρα. Αν συνδυάσουμε το γεγονός αυτό με το πλήθος των ψηφοφόρων που θα επιλέξουν να «τιμωρήσουν» το ΠΑΣΟΚ η τη ΝΔ, φαίνεται μια αύξηση των δυνάμεων της αριστεράς.

Ας είμαστε όμως σοβαροί: αυτή η αύξηση των ποσοστών της αριστεράς, πως ακριβώς θα βοηθήσει την ανάπτυξη ενός κινήματος; Και γιατί οι εκλογές είναι ο μόνος τρόπος για να βοηθηθεί ένα κίνημα; Σε τι ακριβώς εξυπηρετεί αυτή την στιγμή η εμμονή της κοινοβουλευτικής (και όχι μόνο..) αριστεράς με την είσοδο στην βουλή; Μιλώντας πάντα με σοβαρούς όρους: ας μην αναμασάμε τα επειχηρήματα περι «πάλης μέσα στο κοινοβούλιο». Στην σημερινή δικτατορία, η ύπαρξη και μόνο της αριστεράς μέσα στο κοινοβούλιο όχι μονο δεν προωθεί το κίνημα, αλλά ουσιαστικά, άθελα της, νομιμοποιεί την δικτατορία.

Η αριστερά χρειάζεται να διαλέξει με τι είναι και με τι δεν είναι. Μέχρι ώρας, ελάχιστα σημάδια έχει δώσει ότι είναι διατεθειμένη να αναλάβει πρωτοβουλίες και να συγκροτήσει και να στηρίξει ένα κίνημα που θα αλλάξει το κυρίαρχο σύστημα της χώρας. Μέχρι στιγμής, η αριστερά κινείται όπως κινούνταν όλα αυτά τα χρόνια, με τους ίδιους στόχους, τις ίδιες προτάσεις, την ίδια παρέμβαση. Ακόμα και αν αυτά φαίνεται ότι δεν πιάνουν μεγάλες μάζες κόσμου, η αριστερά, πιστή στα «δόγματα» της, δεν φαίνεται να αλλάζει. Συνήθως έρχεται δεύτερη και καταϊδρωμένη, κάτι που φάνηκε με το κίνημα των πλατειών. Οι εκλογές που τόσο θέλουν τα κοινοβουλευτικά κόμματα, αυτή την στιγμή μόνο τους από πάνω μπορούν να εξυπηρετήσουν, ακόμα και αν ανέβει η αριστερά. Αντί λοιπόν να ζητάμε εκλογές, καλύτερα να ζητήσουμε δημοψήφισμα, αν και συγκεκριμένη μαζική πρόταση για το τι θα γίνει μετά το όχι δεν υπάρχει. Ίσως όμως να είναι μια καλή ευκαιρία για να κατέβει η αριστερά στο ίδιο επίπεδο με τις μάζες.

 

 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: