Ο δρόμος μπροστά μας

 

Τελικά, εμείς οι αριστεροαναρχικοτέτοιοι ίσως να τα κάνουμε πολύπλοκα τα πράγματα ενώ δεν είναι και τόσο. Ας το παραδεχτούμε: όλοι μας έχουμε λίγο ψώνιο με αυτό. Μας αρέσουν οι ωραίες λέξεις, οι σύνθετες έννοιες. Όσοι ασχολούμαστε πιο πολύ αρχίζουμε σιγά σιγά να γουστάρουμε το να βγάζουμε λόγους, να ψηνόμαστε να ακούμε την φωνή μας και να φαντασιωνόμαστε επαναστατικούς λόγους μπροστά σε μαινόμενα ακροατήρια. Ίσως όμως, αυτή την φορά, να έπρεπε να δοκιμάσουμε κάτι απλό: να μιλήσουμε λίγο πιο κατανοητά και χωρίς την ελαφρά υπεροψία που έχει ο μέσος αριστερός όταν μιλάει με κόσμο. Αυτής που πάει με το στυλ «εγώ ξέρω, εσύ όχι, άκου τώρα από τον παλίο».

Όπως τα καταλαβαίνω, το θέμα είναι το εξής: ότι η οικονομία, σαν επιστήμη και όπως όλες οι επιστήμες υπάρχουν για έναν και μόνο λόγο. Να βελτιώνουν το σύντομο αυτό διάστημα που περνάει το ανθρώπινο είδος σε αυτόν τον πλανήτη. Να εξασφαλίζουν καλύτερο μέλλον για την ανθρωπότητα. Για όλη την ανθρωπότητα όμως, όχι για ένα ελάχιστο ποσοστό της εις βάρος των άλλων. Και ότι αυτό θα συνεχιστεί, όχι επειδή οι πολιτικοί είναι άχρηστοι η προδότες η κακοί, αλλά ακριβώς επειδή υπάρχει το ποσοστό αυτό της ανθρωπότητας. Το γεγονός δηλαδή ότι δεν είμαστε όλοι ίσοι. Και ότι, αυτό το ποσοστό, βρήκε τρόπο να αλλοτριώσει πολύ τον κόσμο ώστε να μην αντιστέκεται, να μην σκέφτεται, να μην βλέπει και να γίνει ατομιστής, για να έρθει τώρα και να σας τα πάρει όλα. Απλά επειδή μπορεί.

Αντιλαμβάνομαι το ότι αυτό σε ανθρώπους που έχουν διαβάσει μαρξισμό, να φαίνεται λίγο ρηχό. Απλά το θέμα είναι, ότι κάπως πρέπει να ξεκινήσουμε. Και έχουμε δυστυχώς διαλέξει να συνεχίσουμε στην ρουτίνα μας, αρνούμενοι να ξεβολευτούμε και να αρχίσουμε να σκεφτόμαστε κάπως διαφορετικά: προτιμάμε να συνεχίσουμε όπως κάναμε πάντα. Κάτι το οποίο, εκτός του ότι μπορεί να είναι και τελείως αναντίστοιχο, δεν μας έχει βοηθήσει και τόσο. Ας πάρουμε λοιπόν μια απλή απόφαση: ότι μπορούμε να βοηθήσουμε αυτή την κατάσταση να καταλήξει σε κάτι καλό. Είναι στο χέρι μας. Και ας πούμε επίσης και το εξής: ότι πρέπει από τώρα να αρχίσουμε να χτίζουμε αυτά που θα θέλαμε να δούμε σε μία κοινωνία. Αυτό σημαίνει ότι ένα σοβαρό μελλοντικά αντικαπιταλιστικό κίνημα θα πρέπει να λειτουργεί όσο πιο δημοκρατικά γίνεται. Να έχει νέο λόγο, καθαρό. Και να έχει επαφή με τον κόσμο, σαν ίσος προς ίσο όμως. Εκεί, μέσα στον κόσμο θα δοκιμάσουμε τις ιδέες μας, τις αντοχές μας, την σκέψη μας και τις λύσεις που προτείνουμε. Θα τις βάλουμε στο τραπέζι, θα δούμε τι λέει ο άλλος για αυτές, θα ακούσουμε και θα μάθουμε και θα μάθουν και θα τις διαμορφώσουμε.

Επιμένω στο ζήτημα της δημοκρατίας, όχι μόνο γιατί θεωρώ ότι σοσιαλισμός (αναρχισμός, κομμούνισμος, όπως θέλετε πείτε το) χωρίς πραγματική δημοκρατία, απλά δεν υφίσταται, αλλά και ως τακτική: ας τους δώσουμε αυτό που θέλει το σύστημα να εξαφανίσει. Καλύτερο, νεότερο και πιο αληθινό. Αυτό που θεώρησα πιο θετικό στο κίνημα των πλατειών, και νομίζω ότι κέρδισαν και κόσμο από αυτό, είναι ότι έβγαιναν επιθετικά (πολύ σπάνιο για κίνημα τα τελευταία χρόνια) και ως ένα σημείο, έθιγαν έναν από τους πυλώνες του καπιταλισμού: την ψευδαίσθηση της δημοκρατίας, μιλώντας για πραγματική δημοκρατία ως προυπόθεση μιας σωστής κοινωνίας.  Αυτή είναι όμως μια βάση ενός κινήματος. Οι πρακτικές του και η δράση του σχετίζεται απόλυτα και με τον τρόπο που οργανώνεται. Και σε ένα κίνημα, ελεύθερο να αναπτύξει διαλόγους στο εσωτερικό του και κόντρες προφανώς, αυτή η διαδικασία μπορεί να παράγει πολύ προωθητικές ιδέες και γραμμές.

Η πραγματικότητα είναι πως είμαστε καθηλωμένοι σχεδόν. Από την άλλη, η ίδια η κατάσταση μας δείχνει τον δρόμο: από τον Σεπτέμβρη, η δυσαρέσκεια έχει αυξηθεί πολύ στον κόσμο. Και με ολοένα και πιο γρήγορους ρυθμούς, αυξάνεται η αυτοοργάνωση. Ο κόσμος το επιλέγει γιατί θέλει να αντιδράσει. Μήπως θα έπρεπε αυτό να δούμε, όχι για να συρθούμε πίσω από τον κόσμο, αλλά γιατί πολλά που κάναμε μέχρι τώρα σαν πρακτικές δεν βοήθησαν και πολύ, και άρα θα έπρεπε να δοκιμάσουμε κάτι νέο;

Έχουμε την θεωρία. Ξέρουμε τι παίζει, πάνω κάτω ίσως. Αυτό που δεν ξέρουμε είναι τι να κάνουμε. Ας ξεκολλήσουμε λίγο, ξεκινάμε και βλέπουμε. Ο δρομός δεν μπορεί να υπάρχει από την αρχή. Θα διαμορφώνεται σιγά σιγά και θα αλλάζει και θα χτίζεται.  Η κατάσταση, μας ευνοεί, κάθε μέρα πέφτουν ολοένα και περισσότερο οι μάσκες. Όρεξη, θέληση και σκέψη μόνο χρειάζονται.

 

1 comment
  1. selana019 said:

    Πολύ καλό άρθρο,όπου με πολύ κομψό τρόπο τα χώνει στους επαΐοντες κομμουνιστοαναρχικοτέτοιους (μου αρέσει πολύ ο όρος)και πολύ καλά κάνει.Με βρίσκει απολύτως
    σύμφωνη επί της ουσίας, και πιστεύω ότι δεν είναι άλλη από το ότι τα »πολλά λόγια είναι φτώχεια».
    [ Ο δρομός δεν μπορεί να υπάρχει από την αρχή] πολύ σωστά είναι εδώ και ευτυχώς για μας δεν
    ᾽ έχει τέλος »ιδού λοιπόν ο δρόμος ιδού και το πήδημα᾽᾽(με την καλή έννοια )…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: