Το τέλος της γιορτής

 

Ας ρίξει κάποιος μια ματιά στην γιορτή του Πολυτεχνείου: οι επίσημοι θα βγάλουν λόγους για την δημοκρατία, τα παιδάκια θα τραγουδήσουν τραγούδια που ποτέ δεν τους έμαθε κανένας το νόημα τους, οι τηλεοράσεις θα πλημμυρίσουν με αφιερώματα στην χούντα («αχ, κοιτάξτε πόσο δύσκολα ήταν τότε, τι ωραία τώρα που έχουμε δημοκρατία»). Και εμείς; Εμείς θα κατέβουμε στην πορεία.

Όσες φορές θυμάμαι να έχω κατέβει σε αυτή την πορεία, με συγκινούσε η ατμόσφαιρα. Τα τραγούδια, τα συνθήματα, η διαδήλωση, τα πανό και οι αφισοκολλήσεις. Είμαι σίγουρος ότι δεν ήμουν μόνος. Έβλεπα τους μεγαλύτερους που θυμούνταν τα χρόνια εκείνα να διηγούνται ιστορίες με νοσταλγικό βλέμμα στα μάτια τους. Έβλεπα τους μικρότερους να έχουν μια σπίθα μέσα τους, να κάνουν και αυτοί κάτι. Αν και όλοι μας καταλαβαίναμε ότι κάτι δεν είναι σωστό σε αυτόν τον κόσμο, δεν ξέραμε τι. Δεν μπορούσαμε να βρούμε το λάθος. Οποιαδήποτε αντίδραση μας πνιγόταν μέσα στην κατραπακιά των βολεμένων : τότε είχαμε δικτατορία, τώρα που έχουμε δημοκρατία η κατάληψη δεν είναι σωστό πράγμα. Η πορεία χαρακτηρίζει άσχημα την χώρα. Η συνέλευση είναι χαμένος χρόνος από τα μαθήματα σας. Η αφισοκόλληση ασχημαίνει την πόλη. Τα συνθήματα είναι γραφικά. Και κατεβαίναμε και εμείς για να «γιορτάσουμε» το πολυτεχνείο. Φωνάζαμε «Ψωμί, Παιδεία, Ελευθερία» και δεν το νοιώθαμε, πιο πολύ το κάναμε επετειακά.

Τόσα χρόνια μετά όμως, το Πολυτεχνείο αποκτά μια ιδιαίτερη σημασία. Σε δύο χρόνια χάσαμε το Ψωμί, ξεχνάμε την Παιδεία και η Δημοκρατία καθημερινά θάβεται κάτω από «τις αντιδράσεις των αγορών», τις «έκτακτες εθνικές ανάγκες» και το «καλό της πατρίδας».  Το ψέμα που λεγόταν αστική δημοκρατία καταρρέει μπροστά στα μάτια μας. Κάθε μέρα που περνάει όλο και περισσότερο αισθανόμαστε να μυρίζει το σκοτάδι και όλη η άβυσσος.

Την πτώση της χούντας ακολούθησε η πιο «ήρεμη» περίοδος της νεότερης ιστορίας αυτού του τόπου. Για 30 χρόνια, η ελληνική κοινωνία έζησε ήρεμη και εξασφαλισμένη. Την έπαιρνε ο ύπνος με τις απαλές φωνές αυτών που υποσχόταν ευημερία. Ξεχνιόταν από τα μικροπροβλήματα της με την υπόσχεση της «προόδου». Κατέληξε παραδομένη και αλλοτριωμένη, από μια κοινωνία που επί δεκαετίες πολέμησε για δημοκρατία και ελευθερία σε μία κοινωνία που έβρισκε το νόημα της ζωής στο να σπάει πιάτα στα μπουζούκια και να έχει αναγορεύσει το αυτοκίνητο ως το ύψιστο σύμβολο επιτυχίας. Η κρίση όμως τα καθαρίζει όλα αυτά. Σε βουτάει από τον λαιμό, σε κολλάει στον τοίχο και ουρλιάζει μπροστά στο πρόσωπο σου. Εκεί το ζήτημα είναι τι θα κάνεις.

Το φετινό πολυτεχνείο πρέπει να είναι διαφορετικό. Το φετινό πολυτεχνείο δεν θα μοιάζει με την γιορτή του 2010 η του 2009. Στο φετινό πολυτεχνείο ασφαλίτες θα μπαινοβγαίνουν στον χώρο. Η αύρα της αστυνομίας θα είναι κρυμμένη κάπου παρακάτω. Τα ΜΑΤ θα είναι παντού. Η τρομοκρατία των ΜΜΕ θα ωρύεται να καθίσετε όλοι σπίτια σας. Ο πολιτικός κόσμος θα διαχωρίσει τους φιλήσυχους πολίτες από τους ταραχοποιούς και θα θυμίσει ότι στην δημοκρατία δεν υπάρχουν αδιέξοδα. Αυτή την φορά όμως, είναι στο χέρι μας να μην γιορτάσουμε το Πολυτεχνείο, αλλά να το συνεχίσουμε. Δεν μιλάω απαραίτητα για εξέγερση. Μιλάω για αυτό που έκανε πραγματικά το Πολυτεχνείο, να δείξει σε όλους ότι η αντίσταση υπάρχει, ότι κανένας δεν είναι μόνος του, ότι όλοι μαζί θα νικήσουμε. Αυτή την φορά, ας μην είναι η πορεία μια διαμαρτυρία η ένας τυπικός εορτασμός των ίδιων κάθε χρόνο ανθρώπων. Αυτή την φορά, έλα και εσύ που φοβάσαι, που νοιώθεις πως τίποτα δεν μπορεί να γίνει, που σε τρομοκρατεί το μέλλον, που η φωνή μέσα σου σου λέει να προτιμήσεις την ασφάλεια του καναπέ σου από την φωτιά του δρόμου. Το βόλεμα σου μας οδήγησε από το Πολυτεχνείο του 1973 στο Πολυτεχνείο του 2011. Την μέρα αυτή, πιάνοντας το νήμα εκείνης της 17ης Νοέμβρη, ας βρεθούμε στους δρόμους, ας πάρουμε κουράγιο και ελπίδα και ας χαρίσουμε τρόμο στην κυβέρνηση, τις τράπεζες, το κεφάλαιο και τα τσιράκια τους. Πολλοί από εμάς το κάνουν κάθε μέρα στις γειτονιές τους, στους συλλόγους τους, τα σωματεία τους. Αυτή η 17 Νοέμβρη ας γίνει η αρχή και για σένα. Τρείς δεκαετίες μετά, το Ψωμί Παιδεία Ελευθερία είναι και πάλι ζωντανό. Η γιορτή τελειώνει εδώ, τώρα ξεκινάει η αντίσταση. 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: