Δρόμοι και Εκλογές

Τι είναι οι εκλογές; Η ύψιστη στιγμή της δημοκρατίας, πετάγεται από κάπου μακριά ένας δημοσιογράφος η ένας τραπεζίτης. Η στιγμή που αποφασίζουμε την μοίρα μας, η στιγμή που κατακτήσαμε με κόπους και αίμα για να την έχουμε.

Λοιπόν, φαίνεται ότι οι εκλογές μας, δεν είναι τίποτα. Πραγματικά, εάν άλλαζαν κάτι, θα ήταν παράνομες. Ακόμα δεν είναι και, κατά την ταπεινή μου γνώμη, δεν θα γίνουν στο άμεσο μέλλον παράνομες.

Το καλύτερο πράγμα που έχει να κάνει κάποιος που θέλει να προβλέψει στο σήμερα πως κινείται ο αντίπαλος, είναι να μάθει πραγματικά την ιστορία των χωρών που βρέθηκε το ΔΝΤ. Και πως ήταν προ ΔΝΤ, και πως αυτό συμπεριφέρθηκε κατά την διάρκεια της παρουσίας του και τι έγινε όταν έφυγε. Το πώς συμπεριφέρθηκε το ΔΝΤ, μπορεί να μας απασχολήσει για λίγο. Θα ανακαλύψουμε, ψάχνοντας το λίγο στο ίντερνετ, ότι λίγο πολύ, το ΔΝΤ ακολουθούσε μια «γραμμή», μια σειρά πράξεων και γεγονότων, την οποία ακολουθούσε το Ταμείο όπου και αν πήγε αυτό. Ένα καλό παράδειγμα είναι η χρήση των ΜΜΕ: σε όλες τις χώρες του ΔΝΤ, τα ΜΜΕ συμπεριφέρθηκαν ακριβώς όπως τώρα στην Ελλάδα. Σαν άνθρωπο με θλίβει λίγο η σκέψη να υπάρχει ενας Αργεντινός Πρετεντέρης η ένας Αϊτινός Παπαδημητρίου, αλλά είναι αλήθεια. Αντίστοιχα, τα ίδια περίπου ιδεολογήματα, ακόμα και ατάκες χρησιμοποιούνται για να γεμίσουν τύψεις έναν ολόκληρο λαό. Αν σας σόκαρα πριν με τους δημοσιογράφους, τώρα θα σας σοκάρω ακόμα περισσότερο: ναι φίλοι και φίλες, υπάρχει Ιρλανδός Πάγκαλος……

Αντίστοιχα λοιπόν, οι εκλογές πουθενά δεν καταργήθηκαν. Χρησιμοποιήθηκαν και νοθεύτηκαν σε σημείο που γινόταν ακριβώς αυτό που ήθελαν οι λίγοι υπερφραγκάτοι, εκτός και εντός της χώρας. Τους έγιναν εργαλείο, που το χρησιμοποιούσαν όπως ήθελαν.

Για να το φέρω στα μέτρα μας, πιστεύω ότι εκλογές θα γίνουν. Και δεν νομίζω ότι θα είναι και πολύ μακριά. Και πιστεύω ότι αυτό που θα προκύψει θα είναι μια συγκυβέρνηση ΌΛΩΝ. Κάτι στο στυλ «οι εκλογές δεν βγάζουν αποτέλεσμα, θα μείνουμε ακυβέρνητοι και θα ανοίξουν οι πύλες της κολάσεως».  Και μετά, έρχονται οι εφεδρείες: τα κόμματα που όλοι αγαπάμε να βρίζουμε, αυτοί που όλοι ξέρουμε τον ρόλο τους, αλλά αυτά συνεχίζουν να καλύπτονται. Πράσινοι, Δημοκρατική Αριστερά, Μπακογιάννη, όλος ο συρφετός, όλοι μέσα. Η αριστερά, ίσως με ανεβασμένα ποσοστά, θα απομονωθεί πλήρως, ανίκανη να αντιδράσει, στριμωγμένη στην γωνία. Και, προφανώς, σκληρή καταστολή για τους ανυπότακτους που δεν χέστηκαν επάνω τους ότι θα μείνουν ακυβέρνητοι.

Το ότι οι τύποι δεν γουστάρουν δημοκρατία, το έχουμε καταλάβει όλοι. Οι καπιταλιστές όμως δεν είναι ιδεολόγοι. Οι καπιταλιστές έχουν μία και μόνο ιδεολογία: αυτό το πράσινο + στα γραφήματα κέρδους. Θα τσακίσουν από την αστική δημοκρατία ότι τους ενοχλεί έστω και λίγο και θα κρατήσουν ότι ελέγχουν, πουλώντας ταυτόχρονα και ψευδαίσθηση ελευθερίας.

Βέβαια, υπάρχει και ενδεχόμενο να αποδειχθώ λάθος, και να αποφασίσουν στην περίπτωση της Ελλάδας να αλλάξουν τακτική. Μέχρι τώρα όμως οι εκλογές χρησιμοποιήθηκαν και στην Ελλάδα, άρα μέχρι εδώ συνεχίζει το ΔΝΤ να ακολουθεί την πεπατημένη. Αν λοιπόν είναι έτσι τα πράγματα, εγείρεται το μεγάλο ερώτημα:

Η αριστερά, γιατί ζηταεί εκλογές;

Και η απάντηση είναι μία, δυστυχώς. Θα ανεβάσει ποσοστά. Απλά και ξάστερα. Ότι άλλο έχω ακούσει, είναι μια τελείως μούφα δικαιολογία. Είναι αλήθεια, το να σκέφτεται κάποιος, «του χώρου» γενικώς, ότι τα δύο μεγαλύτερα κόμματα της αριστεράς αυτή την στιγμή, το μόνο που τους νοιάζει είναι να ανεβάσει ποσοστά, δεν είναι ευχάριστο συναίσθημα. Φέρνει όμως πολύ κόσμο προ των ευθυνών του.

Ανέφερα πρίν, για το «τι έγινε όταν έφυγε το ΔΝΤ». Αυτό διαφέρει από τόπο σε τόπο. Διαφορετικοί λαοί, διαφορετικές συνθήκες, διαφορετικές αντιδράσεις. Ελάχιστες ελευθερώθηκαν, οι περισσότερες όμως με τον ένα η τον άλλο τρόπο γυροφέρνουν, με τους ίδιους ανθρώπους να κερδίζουν πάλι. Φτού και από την αρχή δηλαδη. Και αυτό γιατί εκεί οι άνθρωποι απομάκρυναν τις πολιτικές αιτίες της κρίσης, όχι τις οικονομικές. Και οι ίδιοι άνθρωποι συνεχίζουν να έχουν ισχύ. Και να χρησιμοποιούν πάλι την «Δημοκρατία». Χώρες όπως η Χιλή ή η Αργεντινή το αποδεικνύουν συνεχώς.

Είναι δύσκολο να είσαι μικροαστός στην Ελλάδα. Το χειρότερο πράγμα είναι να καταρρίπτονται μπροστά στα μάτια σου, η μία μετά την άλλη, όλες οι αυταπάτες που είχες αγκαλιάσει για να ζήσεις την ζωούλα σου.  Πέντε-δέκα πράγματα είχες μάθει να μην αμφισβητείς, και όλα αυτά διαλύονται. Το κράτος, που βρίζεις ότι «δεν υπάρχει» και «δεν υπάρχουν νόμοι», έχει αποκαλυφθεί: μα φυσικά, υπάρχουν νόμοι. Και αλλάζουν. Και το κράτος αλλάζει το ρόλο του: τώρα υπάρχει για να σε δέρνει όταν μιλάς και να στέλνει τα παιδιά σου σε καμιά έρημο να σκοτωθούν. Όλα τα άλλα τους είναι άχρηστα. Οι εκλογές σου, μέχρι τώρα θα το έχεις πάρει χαμπάρι, δεν αξίζουν μια. Δεν σε πάνε πουθενά. Δεν έχεις τον παραμικρό έλεγχο στην μοίρα σου. Οπότε;

Οπότε, δύο λύσεις υπάρχουν. Η μία είναι να κάτσεις στον καναπέ σου, αποβλάκωμενος μπροστά στην τηλεόραση, χωρίς πίτσα και μπύρα αυτή την φορά, και να αφήσεις να σε πατάνε στο λαιμό. Η άλλη είναι μια πιο δύσκολη, αλλά ελαφρώς πιο παραγωγική. Να βρεις λίγους φίλους στην γειτονιά και να αρχίσετε να οργανώνετε κάτι.

Και κάπου εδώ, επειδή αυτή η αυτοοργάνωση στις γειτονιές γίνεται και αργά αλλά σταθερά δυναμώνει, η αριστερά έχει ένα δίλλημα: από την μία, θα διαλέξει τον εύκολο δρόμο: κομπρεμί ηγεσίας, συμμαχία όπως να ναι, με μόνο σχέδιο να πάρει την εξουσία. Η οποία θα σπάσει τα μούτρα της, διότι δεν θα την αφήσουν, εκτός των άλλων. Θυμίζω απλά ότι η ιστορία της Ελλάδας έχει αποδείξει το πόσο ενάντια στην αριστερά έχουν αποδειχθεί οι εκλογές σε συγκεκριμένες συγκυρίες.

Από την άλλη, η αριστερά ίσως αυτή την φορά να έπρεπε να δοκιμάσει τον άλλο δρόμο: τον αργό δρόμο, που θα την φέρει στην κοινωνία, αντί να περιμένει να έρθει η κοινωνία μαζί της. Και προφανώς αυτός ο δρόμος δεν ξέρουμε που θα μας πάει. Αλλά έτσι είναι οι δρόμοι: κάποιος τους ανοίγει την πρώτη φορά…

2 comments
  1. Θα συμφωνήσω με όλο σχεδόν το κείμενον, πλην του σημείου που οι γειτονιές αυτοοργανώνονται. Μάλλον ακόμα έχουμε πολύ δρόμο για να οργανώσουμε τις δικές μας τοπικές επιτροπές αλληλεγγύης.

  2. Με συγχωρειτε για την καθυστερηση στην απαντηση.
    Εχουν γινει κινησεις, και ισχυροποιουνται μερα με την μερα. Ειναι ακομα σε εμβρυακο σταδιο ισως, εδω θα συμφωνησω. Προσωπικα ομως δεν βλεπω και αλλο δρομο οικοδομησης ενος μαζικου κινηματος.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: