Να τελειώνουμε!

Η καθημερινότητα του Έλληνα έχει μετατραπεί σε έναν ατελείωτο βομβαρδισμό λέξεων: χρεοκοπία, φτώχεια, κρίση, χαράτσια, θυσίες, περικοπές, μέτρα, ανεργία, απαγορεύσεις, καταστροφή, μειώσεις, χρέος, έλλειμα και δεν συμμαζεύεται. Από το πρωί μέχρι το βράδυ, η μαυρίλα πλακώνει μια ολόκληρη χώρα. Το μυαλό αδειάζει, παραλύει, δεν μπορεί να σκεφτεί, ψάχνει κάπου να ακουμπήσει, να πιστέψει, να ακολουθήσει. Tο ανελέητο σφυροκόπημα δεν σταματά πουθενά: στο ραδιόφωνο που ανοίγεις το πρωί, στο λεοφωρείο η το αυτοκίνητο, στον δρόμο που περπατάς, στην δουλειά, στις ώρες που προσπαθείς να ηρεμήσεις και δεν μπορείς, στις ειδήσεις που αγωνιάς να καταλάβεις τι γίνεται.

Παράλυση. Αυτή ίσως να είναι η καλύτερη λέξη που μπορεί να περιγράψει την ελληνική κοινωνία αυτή την στιγμή. Ας μην παρεξηγηθώ: σαφώς και υπάρχουν κόμματα, οργανώσεις, κινήματα, συνελεύσεις, συλλογικότητες που καθημερινά δρουν και αντιδρούν. Συνολικά όμως, η κοινωνία βρίσκεται σε μία κατάσταση παράλυσης και απόλυτης αδυναμίας να κινηθεί. Ζαλισμένη, με το μυαλό κονιορτοποιημένο από τα συνεχόμενα χτυπήματα, η κοινωνία δεν αντέχει άλλο. Έχουμε φτάσει σε μία κατάσταση που δεν μπορούμε, δεν την παλεύουμε άλλο. Να χρεοκοπήσουμε να τελειώνουμε, φτάνει πια αυτό το καθημερινό βασανιστήριο, αυτή η συνεχόμενη αγωνία που δεν σταματά ποτέ, αυτή η ανασφάλεια, να χρεοκοπήσουμε να έρθει το τέλος, μόνο να σταματήσει αυτός ο  Γολγοθάς!

Μια βουβαμάρα απλώνεται παντού, που μετατρέπεται στον εκκωφαντικό θόρυβο της μονοήμερης έκρηξης, για να επιστρέψουμε πάλι στην σιωπή της καθημερινότητας, στην ίδια αγωνία, στην ίδια θλίψη, στην ίδια παραίτηση. Δεν ξέρω, αλλά νομίζω ότι θα μπορούσαμε επιτυχώς να παρομοιάσουμε την ψυχολογία της κοινωνίας μας τον τελευταίο καιρό με αυτή του μελλοθάνατου. Ενός βαριά άρρωστου πχ, κάποιου που γνωρίζει ότι όπου να ναι, έρχεται το τέλος του, και στον χρόνο που του απομένει προσπαθεί να περάσει όσο καλύτερα μπορεί, δεν ασχολείται με τίποτα, δεν θέλει να σκέφτεται, δεν αμφισβητεί, δεν παλεύει.  Δεν τον νοιάζει τίποτα, θέλει μόνο να γεμίσει τον χρόνο του μέχρι το αναπόφευκτο, μέχρι την στιγμή που όλα τελειώνουν.

Ακριβώς όπως οι κρατούμενοι στα βασανιστήρια, υιοθετούμε την αρχική εμβρυακή μας στάση. Και ακριβώς όπως κάθε βασανιστής, το καθεστώς συνεχίζει να χτυπά, να προσβάλλει, να γελά, και να ειρωνεύεται, προσπαθώντας να κρατήσει το θύμα του σε αυτή την στάση, έως το σημείο που η νοημοσύνη του εξαφανίζεται και το μυαλό του μετατρέπεται σε tabula rassa, ανίκανο μνήμης, ιδεών και πρωτοβουλίας. Στο σημείο που αδυνατεί να κάνει συσχετισμούς, αδυνατεί να δεί το προφανές. Το περίφημο 2+2 = 5 του Όργουελ.

Οι στιγμές είναι κρίσιμες βλέπετε, και τα αφεντικά μας είναι πολύ κοντά στο να τελειώσουν την δουλειά που άρχισαν εδώ και χρόνια. Δεν έχουν καμία όρεξη να τους την χαλάσει κάποιος, καμία διάθεση να αφήσουν κάτι να ξεφύγει. Ογκόλιθοι τρομοκρατίας εκτοξεύονται κατευθείαν στα κεφάλια μας: μπάτσοι παντού, ΜΜΕ που ουρλιάζουν, φήμες που κυκλοφορούν, παραπληροφόρηση και προβοκάτσιες καθημερινά. Τα πάντα για να μετατρέψουν τον καθένα απο εμάς σε άβουλο ζώο, τόσο τρομαγμένο και μπερδεμένο που θα δέχεται ότι του πούν, όσο ηλίθιο η καταστροφικό για τον ίδιο και αν είναι. Ένα τέλειο πρόβατο, με μοναδικό σκοπό παράγει με την ζωή και τον θανατό του.

1 comment
  1. Παρέλυσε η τσέπη μας, παρέλυσε η κρίση μας, το συναίσθημά μας… Κοινωνική παράλυση, πολύ σωστή παρατήρηση. Χρεοκοπία και παράλυση παντού.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: