Απογοήτευση

Ξύπνησες μια μέρα και βρήκες τον κόσμο αλλαγμένο. Εντάξει, τα πράγματα δεν ήταν ποτέ τέλεια, πάντα γκρίνιαζες και με το δίκιο σου, αλλά εκείνη την αποφράδα μέρα πριν από δύο χρόνια, τότε που ο Γιωργάκης μας έβαλε στο ΔΝΤ και ήρθε η τρόικα, κατάλαβες ότι την έχουμε κάτσει τη βάρκα.

Και τσαντίστηκες. Τσαντίστηκες πολύ άσχημα. Και κατέβηκες τότε, στις 5 Μάη, μαζί με χιλιάδες άλλους τσαντισμένους στους δρόμους για να φωνάξεις. Γύρισες σπίτι και είδες αυτά που άκουγες στην πορεία, ανάμεσα στα δακρυγόνα και τις εκρήξεις: 3 εργαζόμενοι νεκροί. Το σοκ ήταν μεγάλο. Στην επόμενη πορεία δεν πήγες. Οι σφαλιάρες έρχονταν απανωτές όμως: μειώσεις μισθών, απολύσεις, ανεργία στα ύψη, μειώσεις συντάξεων, φόροι, φόροι και νέοι φόροι. Και απεργούσες, κατέβαινες στις πορείες για να σε «ακούσει η κυβέρνηση», και έτρωγες ξύλο και δακρυγόνα και συλλήψεις και κυνηγητό στους δρόμους, και η κυβέρνηση δεν σε άκουγε.  Στο σπίτι έβλεπες κάθε μέρα τα νέα, απειλούσες θεούς και δαίμονες, γέμιζες το ίντερνετ με σπλάτερ υποσχέσεις για εκδίκηση και Γουδί.

Μετά ήρθε η Ισπανία, οι αγανακτισμένοι, οι γεμάτες πλατείες. Κατέβηκες με μία νέα τσαντίλα, έτοιμος να μείνεις εκεί για να σε ακούσουν επιτέλους. Έμεινες στην πλατεία, πήγες στην συνέλευση, μούντζωσες την βουλή. Κατέβηκες οργανωμένος στο μεσοπρόθεσμο, γιατί «αυτή είναι η μέρα που θα μπούμε στην βουλή». Στην βουλή δεν μπήκες. Αντίθετα, αντιστάθηκες, αλλά στο τέλος η αστυνομία σε κυνήγησε, τα ΜΑΤ χτύπησαν τους φίλους σου, τα χημικά υψώθηκαν ως τον ουρανό, η πλατεία άδειασε. Πήγες σπίτι σου κουρασμένος, απογοητευμένος, με μία σκέψη συντριβής που χάθηκε και αυτή η ευκαιρία.  Και πάλι να ξεσπάς την οργή σου με like, follow και post, και πάλι να σχολιάζεις, να βλέπεις βίντεο και να κοινοποιείς εικόνες φτιαγμένες πρόχειρα στο Paint, γεμάτες υποσχέσεις για μελλοντική βία και αίμα.

Μετά ήρθαν οι παρελάσεις και το κυνήγι στους πολιτικούς.  Η τσαντίλα ξαναπήρε την θέση της στην καρδιά σου, και κατέβηκες αποφασισμένος για όλα, να τιμωρήσεις, να μουντζώσεις, να δείρεις. Να τους κάνεις να σε ακούσουν. Γύρισες για πρώτη φορά ίσως σπίτι χαρούμενος, εκτονώθηκες φωνάζοντας στους σοκαρισμένους δημοσιογράφους στην τηλεόραση. Ανέβασες βιντεάκια παντού, έγραψες ατάκες οργής. Σε λίγες μέρες, η κυβέρνηση άλλαξε, χωρίς να σε ρωτήσουν. Έμεινες, σαν βιβλική στήλη άλατος, να βλέπεις τα δελτία των 8, τους τρελαμένους κάφρους να καταστροφολογούν, το ίντερνετ να γεμίζει προφητείες. Και πάλι απογοητεύτηκες, που και μετά το ξύλο που τους έριξες, δεν σε άκουσαν.

Κατέβηκες στο δεύτερο μνημόνιο, ακόμα πιο τσαντισμένος, να βρεις τις εκατοντάδες χιλιάδες που πλημμύρισαν το Σύνταγμα για να μπουν στην Βουλή. Και πάλι δεν τα κατάφερες. Και πάλι γύρισες δαρμένος, με τον βήχα από τα δακρυγόνα να σε ταλαιπωρεί όλο το βράδυ. Και πάλι η τσαντίλα να δίνει την θέση της στην απογοήτευση, στο διαολόστελμα των πάντων.  Και πάλι να κυλάνε οι μήνες πληκτρολογώντας ατάκες στο Facebook για το τι θα τους κάνεις «όταν έρθει η ώρα» που πάντα έρχεται, αλλά ποτέ δεν φτάνει.

Η ώρα ήρθε στις εκλογές, σκέφτηκες. Σε είδαν να ψηφίζεις με λύσσα στο βλέμμα και το ψηφοδέλτιο στα δόντια. Το έριξες με μίσος στην κάλπη, και πήγες σπίτι να περιμένεις τα αποτελέσματα. Έμεινες ξύπνιος μέχρι το πρωί, να περιμένεις ένα θαύμα, μια αλλαγή, μια ελπίδα ότι αυτή την φορά, ίσως να καταφέρεις κάτι. Και πήγες για ύπνο τις πρώτες πρωινές ώρες, χωρίς σκέψεις, χωρίς άλλη τσαντίλα, χωρίς απογοήτευση, χωρίς κανένα συναίσθημα. Κενός, άδειος τελείως. Χωρίς να ξέρεις τι να κάνεις, τι άλλο να γίνει για να τα καταφέρεις.

Και τώρα; Ο καθένας μόνος του. Άλλος σε κάποια παραλία, να προσπαθεί να ξεχάσει την ανεργία του. Άλλος στην καφετέρια από το  πρωί και σε κάποια πλατεία με μια μπύρα περιπτέρου για να τον βγάλει όλο το βράδυ.  Στο Facebook για ένα ηλεκτρονικό φλερτάρισμα η στην τηλεόραση για τις επαναλήψεις και τις ταινείες του καλοκαιριού. Με μία περαστική ματιά στις ειδήσεις, χωρίς την δύναμη ούτε κάν να βρίσεις, να νευριάσεις, να απειλήσεις. Μια κοινωνία που αρχίζει να συνηθίζει και να αποδέχεται την μοίρα της, μην ξέροντας τι να κάνει, μην μπορώντας να αλλάξει μια πραγματικότητα την οποία καταλήγει να προσπαθεί να αποφύγει με κάθε τρόπο. Απογοήτευση και παραίτηση σε φόντο βίας, κατάρρευσης και ρατσισμού, γλιστρώντας όλο και πιο βαθιά, μέρα με την μέρα, περιμένοντας την μαγική κάθαρση που θα τα σβήσει όλα.

 

 

 

3 comments
  1. Εξαιρετική απόδοση των συναισθημάτων όλων μας και όταν λέω όλων, εννοώ όλων.

  2. selana019 said:

    Έχεις δίκιο μια κοινωνία που γνωρίζει πολύ καλά πως να προστατεύει τα ευρώπουλά της,αλλά έχει ξεχάσει πως να προστατεύσει τα παιδιά της, δεν καταλαβαίνει ότι όσο θα υποτάσσεται στα αφεντικά της και τους θεσμούς τους τόσο
    θα εξοικειώνεται με την μιζέρια και τον θάνατο.Ελπίζω ή μάλλον είμαι σχεδόν βέβαιη ότι όταν ο φόβος για »μισή» ζωή
    ξεπεράσει εκείνον του θανάτου,τότε οι λούμπεν μεγαλοαστοί ολιγάρχες, παρέα με τους γελοίους και ανιστόρητους
    λούμπεν,μεσαίους, μικρομεσαίους,μικροαστούς,κανίβαλους,συντηρητές τους, θα τρέχουν ξεβράκωτοι.!!!
    Έχω την αίσθηση ότι το φαινόμενο αυτό θα επεκταθεί και σε άλλες χώρες της Ευρώπης και όχι μόνον.

    Υ.Γ.
    Μου αρέσει η αλλαγή στο site σου.!!!

  3. Νομίζω οτι όντως, λίγο πολύ, όλοι μέσα σε μια συναισθηματική θολούρα και αφασία ζούμε αυτές τις μέρες. Και δεν είναι θέμα καλοκαιριού, όπως λένε πολλοί.

    Selana αν εξαιρεσουμε όλους αυτούς, να δούμε ποιοί θα μείνουν! Εγώ πάντως δεν είμαι και τόσο βέβαιος ότι θα γίνει αυτό που λές. Δυστυχώς, η αυξανόμενη εξαθλίωση δεν φέρνει πάντα ριζοσπαστικοποίηση και αλλαγή, ιδίως σε κοινωνίες σαν της Ελλάδας, και αυτό το βλέπουμε αυτές τις μέρες.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: