Ελλάδα όπως Παλαιστίνη

Έπεσα χθές τυχαία σε μια φωτογραφία ενός τηλεφωνικού θαλάμου στο Βελιγράδι, πάνω στον οποίο ήταν κολλημένο ένα αυτοκόλλητο. Το φόντο ήταν μια εικόνα, μάλλον του περσινού καλοκαιριού από το Σύνταγμα, με πλήθος έξω από την βουλή να ανεμίζει μια τεράστια Ελληνική σημαία. Το αυτοκολλητάκι έγραφε: Κάτω η δικτατορία του κεφαλαίου. Αλληλεγγύη στους Έλληνες.

Συχνά πυκνά εμφανίζονται στο ίντερνετ παρόμοιες φωτογραφίες: πορείες αλληλεγγύης, αφίσες και αυτοκόλλητα, παρεμβάσεις σε συνέδρια, Ελληνικές σημαίες να ανεμίζουν σε διαδηλώσεις, δρώμενα και άλλα τέτοια ωραία, που σου φτιάχνουν το ηθικό και σε κάνουν να νοιώθεις καλύτερα. Λες ότι δεν είσαι μόνος σου σε αυτή τη γή, ότι υπάρχουν και άλλοι που σε στηρίζουν, που πολεμάνε δίπλα σου, που βλέπουν τι γίνεται, που δεν τρώνε την παραμύθα. Αλλά το αυτοκολλητάκι από την Σερβία με τάραξε λίγο.

Δεν είμαι και τόσο μεγάλος σε ηλικία, αλλά αμυδρά θυμάμαι τους πολέμους μετά την διάλυση της Γιουγκοσλαβίας. Με θυμάμαι επίσης να κατεβαίνω με φίλους σε πορείες ενάντια στους ΝΑΤΟϊκούς βομβαρδισμούς  το 1999. Θυμάμαι τα αντιπολεμικά συλλαλητήρια για το Ιράκ και το Αφγανιστάν και τις κινήσεις αλληλεγγύης στην Παλαιστίνη, και σε όποια γωνιά του κόσμου δοκιμαζόταν από πολέμους, εξεγέρσεις, φτώχεια και καταπίεση. Όσο και αν ξέρουμε ότι αυτά συνέβαιναν, συμβαίνουν και θα συμβαίνουν αυτά στον κόσμο, ποτέ στα αλήθεια δεν περιμέναμε ότι θα έρθει η ώρα μας. Εντάξει, όλοι βλέπαμε οτι τα πράγματα πάνε απο το κακό στο χειρότερο, αλλά κάπως ελπίζαμε οτι θα την σκαπουλάρουμε. Είναι αυτή η ψευδαίσθηση του καπιταλισμού, ότι στις καλές στιγμές « εγώ θα τα καταφέρω» και στις κακές «εγώ θα γλυτώσω».

Να λοιπόν που ήρθε η ώρα μας. Θα μπορούσαν ίσως τα πράγματα να είναι χειρότερα. Στο κάτω κάτω, ούτε βόμβες πέφτουν, ούτε τύποι με όπλα μπουκάρουν στα σπίτια μας. Ακόμα τουλάχιστον. Έμεις ζούμε έναν άλλου είδους πόλεμο, από αυτούς που δεν έχει αιματοβαμμένες φωτογραφίες που σοκάρουν, τηλεοπτική κάλυψη και πολεμικούς ανταποκριτές με αλεξίσφαιρα. Στην μετάμνημονιακή Ελλάδα, δεν θα μάθουμε ποτέ πόσα ήταν τα θύματα αυτού του πολέμου. Πόσοι αυτοκτόνησαν, πόσοι σκοτώθηκαν σε δουλειές χωρίς την παραμικρή προστασία από εργατικά «ατυχήματα» η πόσοι πέθαναν σε νοσοκομεία επειδή δεν υπάρχουν φάρμακα.

Ελλάδα όπως Παλαιστίνη, όπως Ιράκ, όπως Συρία….  Μια γωνιά του κόσμου, άξια προσοχής. Εκεί που μαίνονται οι συγκρούσεις, εκεί που πραγματικές ζωές καταστρέφονται μέρα με τη μέρα, που άνθρωποι υποφέρουν. Μια χώρα που έχει βγει πολλές φορές στους δρόμους για να υπερασπίσει το δικαίωμα άλλων στην ζωή, φτάνει στο σημείο να βλέπει τώρα τους άλλους να την υπερασπίζονται. Όσο και αν είναι αυτό ένα ευχάριστο συναίσθημα, μια συγκίνηση από αυτές που μόνο η αλληλεγγύη μπορεί να δώσει, η σκέψη καταλήγει στην συνειδητοποίηση του σε τι χώρα ζούμε τώρα, και σε τι είδους χώρα θα ζήσουμε στο μέλλον, όσοι από εμάς μείνουμε εδώ. Τι είδους ζωές θα έχουμε.  

Πάνω από όλα όμως, η σημερινή αλληλεγγύη προς την Ελλάδα δεν μπορεί παρά να θυμίζει παλαιότερες στιγμές. Την πανευρωπαϊκή κατακραυγή πχ στα εγκλήματα των ναζί και των συνεργατών τους, κατά την διάρκεια και μετά την Κατοχή. Ή το παγκόσμιο κύμα στήριξης στον Ελληνικό λαό στην επταετία της χούντας. Θυμίζει όμως επίσης ότι αυτή η χώρα κάνει κύκλους, από τον ένα πόλεμο στον άλλο. Ποτέ να μην καταφέρνει να αλλάξει στοιχειωδώς τα πράγματα, να πάρει τα πράγματα έστω και λίγο στα χέρια της, χωρίς κάποιος «σύμμαχος» και «φίλος» να έρθει και με το έτσι θέλω να επιβάλλει την θέληση του, δηλαδή τα συμφέροντα του. Και πάλι είμαστε από κάτω, πάλι τσακισμένοι, στα ίδια και τα ίδια μια ζωή, από ιδρύσεως του κράτους έως τα τώρα, στο ίδιο έργο θεατές. Πάλι να παίρνουμε την θέση μας δίπλα στους καταπιεσμένους αυτής της γής. Ίσως αυτή να είναι η ευκαιρία μας, ίσως και όχι. Θα δείξει. Το γεγονός όμως είναι ότι δεν είμαστε μόνοι. Γεγονός επίσης είναι ότι η αλληλεγγύη είναι παιχνίδι που παίζεται από δύο. Να το θυμόμαστε αυτό, την επόμενη φορά που θα συγκινηθούμε από μια ελληνική σημαία που ανεμίζει σε ένα δρόμο της Μαδρίτης η του Δουβλίνου.

 

 

 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: