Μην ποινικοποιείτε τους φασίστες!

Το ζήτημα «Χρυσή Αυγή» ( και άρα και η αντιμετώπιση του) ξεκινάει από ένα θεμελιώδες ερώτημα: τι είναι η Χρυσή Αυγή. Πρόκειται για «άλλο ένα κόμμα» το οποίο παίρνει μέρος στην πολιτική αρένα, αν και με τελείως διαφορετικούς όρους σε σχέση με τα υπόλοιπα κόμματα; Μιλάμε δηλαδή για μία οργάνωση ανθρώπων με σκοπό να διεκδικήσουν την ψήφο των πολιτών, να ανέλθουν στην εξουσία κτλ, η μιλάμε για κάτι άλλο;

Η Χρυσή Αυγή δεν είναι κόμμα. Δεν αναφέρομαι φυσικά στο τυπικό του ζητήματος, αλλά στο ουσιαστικό. Η Χρυσή Αυγή είναι στεγνά και ξεκάθαρα ένας παρακρατικός μηχανισμός, με όλες τις έννοιες. Στηρίζει το κράτος ακόμα και αν ισχυρίζεται ότι το πολεμά. Έχει άριστες σχέσεις με την ελληνική αστυνομία (και οι αποδείξεις επ’ αυτού είναι κυριολεκτικά άπειρες) τόσο με την ηγεσία της όσο και με την βάση της. Δέχεται τις «περιποιήσεις» των αδελφών κομμάτων αλλά τα καταγγέλει. Μέλη της έχουν στενές σχέσεις με διάφορες υπηρεσίες . Η Χρυσή Αυγή υπάρχει γιατί το κράτος θέλει να υπάρχει, γιατί ουσιαστικά πρόκειται για τον άσσο που συμπληρώνει το φλος ρουαγιάλ, όταν το κράτος έχει παίξει τα ρέστα του: σε στιγμές σαν και αυτή δήλαδη.

Η μέσα σε 6 μήνες βίαιη εισβολή της Χρυσής Αυγής στο προσκήνιο έχει προκαλέσει ποικίλες αντιδράσεις και ακόμα περισσότερες απαντήσεις, με κάποιες να είναι εκτός τόπου και χρόνου, όπως είναι το «όσο ασχολούμαστε με την Χρυσή Αυγή τόσο τους δυναμώνουμε». Σε μια τέτοια άποψη δεν χωράει σοβαρή απάντηση: ακυρώνεται από την ίδια την πραγματικότητα. Σε αυτούς όμως που αναγνωρίζουν ότι όντως υπάρχει πρόβλημα, πανταχού παρών είναι ένα αίτημα: να βγεί η οργάνωση εκτός νόμου.

Το αίτημα σαν αίτημα είναι ουτοπικό: ουσιαστικά ζητάς από το κράτος να κόψει το ένα του χέρι. Αντίστοιχα, θα μπορούσες να ζητήσεις την κατάργηση των ΜΑΤ η τον τερματισμό των ρουσφετιών: δεν θα γίνει. Δεν μπορεί να γίνει από το κράτος. Η Χρυσή Αυγή, ο φασισμός, τα ΜΑΤ και τα ρουσφέτια δεν είναι απλά συμπτώματα η εκφάνσεις της σύγχρονης πολιτικής ιστορίας της Ελλάδας και της σαπίλας που διαχρονικά την συνοδεύει: είναι τρόποι ελέγχου. Έτσι ασκεί έλεγχο η εξουσία πάνω στην Ελληνική κοινωνία. Όταν το σύστημα δεν μπορεί να παραδώσει αυτά που υποσχέθηκε, αρχίζουν τα ρουσφέτια για να ησυχάζει το πόπολο. Όταν τα πράγματα σκουραίνουν, εμφανίζεται ο εξωτερικός εχθρός (συνήθως η Τουρκία αν και τα τελευταία χρόνια έχουν γίνει και τα Σκόπια χιτάκι), ο εσωτερικός εχθρός (αναρχικοί, κομμουνιστές, σκουρόχρωμοι, μουσουλμάνοι, άπειρες οι επιλογές) και το «έθνος που απειλείται». Όταν όλα τα άλλα αποτύχουν στους δρόμους, εμφανίζονται τα ΜΑΤ και τελειώνει εκεί το παιχνίδι. Η Χρυσή Αυγή και η ιδεολογία της είναι εργαλείο του κράτους, και το να ζητάς από το κράτος (δηλαδή από το αφεντικό της) να την θέσει εκτός νόμου είναι τουλάχιστον ουτοπικό και λάθος ταυτόχρονα.

Ας υποθέσουμε όμως για μια στιγμή ότι όντως καταφέρνουμε να πιέσουμε το κράτος στο σημείο που η Χρυσή Αυγή βγαίνει εκτός νόμου. Τι ακριβώς θα γίνει; Θα κυνηγάει η αστυνομία τους χρυσαυγίτες όταν μοιράζουν εφημερίδες η επιτίθενται σε μετανάστες; Προφανώς κανένας μας δεν μπορεί να το πιστέψει στα σοβαρά. Αυτό που κατά πάσα πιθανότητα θα γινόταν θα ωφελούσε τη Χρυσή Αυγή: για πολύ κόσμο ισχύει η αρχή «ο εχθρός του εχθρού μου είναι σύμμαχος μου», και αν η Χρυσή Αυγή βρισκόταν ξαφνικά εκτός νόμου, θα τραβούσε ακόμα περισσότερο μάζες οργισμένων νέων, ανέργων, καταπιεσμένων και εξαθλιωμένων που ψάχνονται στην σημερινή τους μιζέρια.

Η Χρυσή Αυγή είναι μια νεοναζιστική οργάνωση, και ο νεοναζισμός είναι (η καλύτερα, πλασάρεται σαν) ιδεολογία. Λανθασμένη; Ναι. Εγκληματική; Ναι. Παράλογη; Ναι. Παρόλα αυτά είναι ιδεολογία, είτε μας αρέσει είτε όχι. Οι ιδεολογίες όμως δεν σβήνονται με καταστολή. Δεν έγινε ποτέ, δεν θα γίνει και τώρα, και η Αριστερά σαν ο πολιτικός χώρος που κυνηγήθηκε περισσότερο από οποιονδήποτε άλλο,  θα έπρεπε να το ξέρει καλύτερα από όλους αυτό. Το πρόβλημα δεν είναι η Χρυσή Αυγή: αυτή είναι το πρόσωπο του προβλήματος. Το πραγματικό πρόβλημα είναι αυτά που πρεσβεύει και που εκπροσωπεί η Χρυσή Αυγή, φοβίες και σύνδρομα υπαρκτά στην ελληνική κοινωνία εδώ και καιρό, και αυτά δεν λύνονται με την καταστολή. Αν θέσεις εκτός νόμου τον ρατσισμό, δεν εξαφανίζεται, ίσα ίσα. Αυτό που καταφέρνεις όμως είναι να κρύψεις το πρόβλημα κάτω από το χαλί: αφού είναι παράνομοι, αφού δεν συμμετέχουν στις εκλογές και δεν παίρνουν ψήφους, δεν υπάρχουν και μπορούμε να κοιμόμαστε ήσυχοι. Άλλη μια αντίληψη η οποία κατέρρευσε με μεγάλο θόρυβο και κουρνιαχτό, μέσα σε μόλις 6 μήνες.

Η Αριστερά είτε είναι δημοκρατική (όχι με την έννοια της αστικής δημοκρατίας, με την έννοια της πλήρους ελευθερίας του λόγου) είτε δεν είναι Αριστερά. Δεν μπορούμε εμείς που ζητάμε δημοκρατία, ελευθερία και εξουσία για όλους να ποινικοποιούμε απόψεις.  Η ελευθερία του να λέει κανείς ότι πιστεύει, είναι αδιαπραγμάτευτη, ακόμα και αν είναι φασίστας και ως σκοπό του έχει να καταργήσει αυτή την ελευθερία στο όνομα του «έθνους». Η ήττα του φασίστα έρχεται με την απονομιμοποίηση του, την καταστροφή των ψευδαισθήσεων που δημιουργεί, την πολιτική ήττα της ιδεολογίας του, ώστε να μην μπορεί να αναπαραχθεί, να αυξηθεί, να βρεί στηρίγματα στην κοινωνία. Πόσο μάλλον για μια παρακρατική οργάνωση, η οποία έχει πλάτες για να κάνει αυτό που κάνει σήμερα. Ήττα της Χρυσής Αυγής δεν είναι η ποινικοποίηση της. Αντίθετα, πραγματική ήττα της είναι όταν ξεσκεπάζεται, όταν έρχεται στο φώς το πραγματικό της πρόσωπο, αυτό που ουσιαστικά στηρίζει όλα τα μνημόνια και όλες τις κυβερνήσεις. Αυτό είναι που φοβάται η Χρυσή Αυγή, και κάνει τα πάντα για να το κρύψει πίσω απο το κυνήγι μεταναστών και την «αντιμνημονιακή» ψευτορητορεία. Η καταστολή (οποιαδήποτε καταστολή) δεν μπορεί να είναι επιλογή της Αριστεράς. Η ίδια η ανάλυση της αριστεράς είναι ριζοσπαστική, και αυτό σημαίνει ότι φτάνει στην ουσία του προβλήματος και εκεί εστιάζει.

Το πρόβλημα σήμερα είναι υπαρκτό. Όσο και αν δεν θέλαμε να το παραδεχτούμε, ο νεοναζισμός σηκώνει κεφάλι, κάτι που δεν μπορούμε να πούμε για την αριστερά, σε επίπεδο διάχυσης ιδεών και όχι σε επίπεδο ψήφων. Η αριστερά έχει όπλα για να αντιμετωπίσει τον νεοναζισμό, και αυτά τα όπλα δεν είναι θεσμικά. Αντίθετα, είναι όλα αυτά που μισεί ο ναζισμός, όλα αυτά που θέλει να εξαφανίσει για να κυριαρχήσει: είναι η αλληλεγγύη και η αυτοοργάνωση. Η μάχη με τον φασισμό δίνεται στην κοινωνία, αυτή που τώρα δοκιμάζεται και ψάχνει διεξόδους και λύσεις. Η υψηλή πολιτική δεν αλλάζει συνειδήσεις. Όμως αυτό που χρειαζόμαστε πάνω από όλα αυτή την στιγμή είναι ακριβώς αυτή η αλλαγή των συνειδήσεων, από τον ατομισμό στην συλλογικότητα και την αλληλεγγύη, από όλα αυτά που δημιουργούν σε όλα αυτά που εκμηδενίζουν τον φασισμό μέσα μας πρώτα από όλα.

Μπορεί να γίνει αυτό; Κρίνοντας από τις πράξεις της ίδιας της Χρυσής Αυγής, η οποία ουσιαστικά εφαρμόζει (με σαφώς διαστρεβλωμένο τρόπο) όλα αυτά που κάνει ( η, στην περίπτωση μας, θα έπρεπε να κάνει) η Αριστερά, φυσικά και μπορεί να γίνει. Αυτό όμως προυποθέτει  αλλαγές: όχι απαραίτητα την πολύπαθη και πολυσυζητημένη «ένωση της Αριστεράς», αλλά μια άλλη μεγάλη αλλαγή, μια νέα συνθήκη στην Αριστερά σήμερα: ότι σταματάμε να σκεφτόμαστε με όρους κόμματος και ξεκινάμε να σκεφτόμαστε (και να δρούμε) με όρους κινήματος. Σταματάμε να μεταφράζουμε τα πάντα σε ψήφους και να περιμένουμε την εξουσία να πέσει στα χέρια μας και αρχίζουμε να βάζουμε βάσεις συλλογικής αυτοπροστασίας στο σήμερα, βάσεις που θα ανοίξουν νέες προοπτικές, που θα αλλάξουν συνειδήσεις στον πραγματικό χρόνο και όχι μπροστά στις κάλπες και που τελικά, θα κάνουν πραγματικότητα την πολυπόθητη ανατροπή.

10 comments
  1. ο δείμος του πολίτη said:

    Μάλλον δε θα διαφωνήσω μαζί σου. Κάπου σε ανάλογο πνεύμα κινούμαι κι εγώ…

    • Βλέποντας απο τα διάφορα σχόλια στο fb, μάλλον είμαστε λίγοι…..

  2. Συμφωνώ απολύτως.

    Να υποσημειώσω όμως το εξής:

    Είναι απολύτως απαραίτητο να απαιτήσουμε την εφαρμογή των ποινικών νόμων.
    Κάθε φασίστας που βιαιοπραγεί, μαχαιρώνει κ.λ.π. πρέπει να συλλαμβάνεται και να παραπέμπεται σε δίκη.

    Κάθε δημόσιος λειτουργός (εισαγγελέας, δικαστής, αστυνομικός) που δεν εκτελεί το καθήκον του (αδιαφορώντας για κρούσματα βίας) πρέπει να απαιτούμε να υποστεί ανάλογες κυρώσεις.

    • Ναι, φυσικα. Αν μη τη αλλο, για να αναδειχθει η σκοπιμη ασυλία που απολαμβάνουν οι νεοναζί.

      Αυτό που με φοβίζει πάντως είναι η αντίδραση της Αριστεράς (στον όρο αριστερά συμπεριλάμβανω και τους αναρχικούς/αντιεξουσιαστές κτλ, γενικά χρησιμοποιώ τον όρο απο την άποψη του κινήματος παρά της ιδεολογίας): η καταγγελία των ναζί πχ επειδή είναι «βίαιοι» η επειδή είναι «απόγονοι των ταγματασφαλιτών». Δεν ισχυρίζομαι οτι δεν πρέπει να συνδεθούν με το παρελθόν τους, αλλά το στοίχημα είναι να αναδειχθούν οι προθέσεις τους. Η βία σήμερα, σε μια διαλυμένη κοινωνία που δεν ξέρει τι να κάνει, είναι αποδεκτή. Φαίνεται άλλωστε, και οι νεοναζί ξέρουν πολύ καλά τι κάνουν. Δεν τους αντιμετωπίζουμε με το να τους λέμε «κακούς», αλλά με τον ιδεολογικό πόλεμο: είναι ναζί και στηρίζουν την κυβέρνηση και τα μνημόνια. Εν ολίγοις, μεγαλύτερη ζημιά τους κάνουμε όταν προβάλλουμε το σκηνικό με την ΑΤΕ η με τα χρέη των ΠΑΕ (εκεί που φαίνεται το πραγματικό τους πρόσωπο) παρά οταν τους καταγγέλουμε για «βία».

  3. selana019 said:

    Έχεις απόλυτο δίκιο και δεν νοείται κράτος και εξουσία χωρίς φασιστικές δομές επιβολής νόμων και ελέγχου.
    Όσο για την καθεστωτική »αριστερά» συμπεριλαμβανομένης και της κομμουνιστικής, γνωρίζει και παίζει πολύ καλά τον ρόλο της στο κοινοβούλιο, νομιμοποιώντας έτσι την κρατική βία που ασκείται στον πολίτη.

    • Η Αριστερά αν θές την γνώμη μου νομιμοποιεί μια αστική δημοκρατία που μετατράπηκε σε ξεδιαντροπη δικτατορία μέσα σε 2-3 χρόνια. Παραμένει στο κοινοβούλιο δίνοντας δημοκρατικό άλλοθι στην πιο φασιστική κυβέρνηση απο την Χούντα. Αυτό είναι άλλη κουβέντα όμως, αν και κάπως το ψηλαφώ εκεί που γράφω για την αριστερά που πρέπει να αρχίσει να σκέφτεται με όρους κινήματος.
      Παρόλα αυτά, τα τελευταία χρόνια, βλέπω (ευτυχώς) πολύ κόσμο, και απο προσωπικές επαφές και στο διαδίκτυο, που έχει αρχίσει να καταλαβαίνει οτι αυτό που κάνουν οι ηγεσίες του «δεν βγαίνει» και που αντιλαμβάνεται μια διαφορετική ενότητα και την ανάγκη ουσιαστικής συζήτησης μεταξύ διαφορετικών χώρων. Δυστυχώς η ευτυχώς, οι ιδεοληψίες μας κρατάνε πίσω ακόμα. Θα δείξει.

  4. Biomonia said:

    πολυ ευστοχο σχολιο και μας εβαλε σε σκεψεις…

    • Αυτός ήταν ο στόχος μου! Χάρηκα βασικά, γιατί περίμενα οτι με αυτό το κείμενο θα αντιμετωπίσω μόνο απαξίωση και τον παλιό καλό δογματισμό της επίσημης ελληνικής Αριστεράς, και βλέπω οτι δεν είναι έτσι, ακόμα και στο περιορισμένο «ακροατήριο».

  5. Stamatis Kavadias said:

    Δίκιο έχεις για την προσπάθεια φίμωσης της ΧΑ, πως είναι μέγα λάθος και αντιδημοκρατική στάση. Όμως αυτό ***δεν*** λέγεται ποινικοποίηση! Λέγεται απαγόρευση, όπως το χρησιμοποιείς στο κείμενο.

    Κάνεις ***λάθος*** ότι:
    «Το πραγματικό πρόβλημα είναι αυτά που πρεσβεύει και που εκπροσωπεί η Χρυσή Αυγή, φοβίες και σύνδρομα υπαρκτά στην ελληνική κοινωνία εδώ και καιρό …»
    Άκου το Γρίβα για το πραγματικό πρόβλημα:

    Αυτά που λέει ο Γρίβας εξηγούν κι όχι αυτά που βρίσκεις εσύ για αιτίες (κι είναι στην πραγματικότητα το σύμπτωμα), γιατί έχεις δίκιο για τις λύσεις που προτείνεις:
    «αριστερά έχει όπλα για να αντιμετωπίσει τον νεοναζισμό, και αυτά τα όπλα δεν είναι θεσμικά. … είναι η αλληλεγγύη και η αυτοοργάνωση. ….»

    Κι έχεις μεγάλο δίκιο και σ’ αυτό:
    «…μια νέα συνθήκη στην Αριστερά σήμερα: ότι σταματάμε να σκεφτόμαστε με όρους κόμματος και ξεκινάμε να σκεφτόμαστε (και να δρούμε) με όρους κινήματος. Σταματάμε να μεταφράζουμε τα πάντα σε ψήφους και να περιμένουμε την εξουσία να πέσει στα χέρια μας και αρχίζουμε να βάζουμε βάσεις συλλογικής αυτοπροστασίας στο σήμερα, βάσεις που θα ανοίξουν νέες προοπτικές, που θα αλλάξουν συνειδήσεις στον πραγματικό χρόνο και όχι μπροστά στις κάλπες …

    …αλλά δεν πρόκειται να γίνει. Ξέρεις γιατί; Γιατί, ακόμα κι αν ο Τσίπρας μπορεί να το ήθελε, μιλάμε για ένα κόμμα και οι άνθρωποι που είναι μπλεγμένοι σε ένα κόμμα είναι στην πλειοψηφία εκεί για την εξουσία.

    • Σου απαντάω τώρα γιατί δεν ξέρω πότε θα βρώ τον χρόνο να δώ το βιντεάκι δυστυχώς. Ο Γρίβας πάντως είναι πολύ σοβαρός ερευνητής και πολύ υποτιμημένος. Πάντως, ο φασισμός έχει πολλά πατήματα, και σίγουρα δεν είναι μόνο αυτά που αναφέρω, τα οποία όντως εν πολλοίς είναι συμπτώματα. Αν θέλεις, ρίξε και μια ματία εδώ:
      https://withoutreasonorrhyme.wordpress.com/2012/06/09/%CF%86%CE%B1%CF%83%CE%B9%CF%83%CE%BC%CF%8C%CF%82/

      Δεν περιμένω απο τον Τσίπρα να κάνει κάτι. Γενικά δεν περιμένω απο την ηγεσία της Αριστεράς να κάνει κάτι. Η ηγεσία της Αριστεράς έχει συγκροτηθεί μέσα σε συγκεκριμένα πλαίσια, σε μια ανάλυση που βρέξει-χιονίσει για αυτούς ισχύει και σε στεγανά που δεν σπάνε. Περιμένω απο την βάση της αριστεράς που όντως βλέπει και το πρόβλημα και την αδυναμία της ηγεσίας της να κάνει κάτι.

      Όσο για τον τίτλο, είναι επίτηδες προβοκατόρικος!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: