Τώρα ξέρω πως είναι η δικτατορία

Μέσα σε μια βδομάδα είδαμε: κάγκελα, προληπτικές συλλήψεις, ελεύθερους σκοπευτές, απαγόρευση διαδηλώσεων, ανθρώπους να χρησιμοποιούνται σαν ανθρώπινες ασπίδες από την αστυνομία, συλλήψεις συνδικαλιστών, παπάδες να στηρίζουν την παραμονή μας στην ΕΕ, φασίστες και ταλιμπάν και καλά «χριστιανοί»  να χτυπάνε «βλάσφημα» θεατρικά, αύρες, μπλόκα στους δρόμους, βασανισμούς αντιφρονούντων, ΜΜΕ να κάνουν την πάπια ως συνήθως,  «εταίρους» να έρχονται στην χώρα και να δίνουν εντολές, αναίτιους ξυλοδαρμούς, επιθέσεις σε μετανάστες, ομοφυλόφυλους και νήπια από νεοναζί, επιθέσεις σε ανοιχτά στέκια και χώρους, πογκρόμ. Πόσες φορές έχεις ακούσει κλασσικές αηδίες από μεγαλύτερους, του στυλ «εσείς οι νέοι μην παραπονιέστε, γιατί δεν ζήσατε ουτε δικτατορίες, ούτε φτώχεια». Ναι μαλάκα, και τα ζούμε τώρα όλα μαζί, πακετάκι.

Όταν μεγαλώναμε μαθαίναμε να δοξάζουμε και να τιμούμε τους πεσόντες του Πολυτεχνείου η τους νεκρούς της Αντίστασης γιατί «αυτοί θυσιάστηκαν για να ζούμε τώρα ελεύθεροι». Προσπαθούσαμε να το φανταστούμε, πώς να είναι ρε παιδί μου στη δικτατορία, πως την παλεύανε, πως ζούσανε. Τελείως ξένο για εμάς, που μεγαλώσαμε με «δημοκρατία». Τώρα, επισήμως, μπορώ να πώ πως η απορία λύθηκε: ξέρω πως είναι η δικτατορία. Η μάλλον, η αρχή της. Τα χειρότερα έρχονται είναι μπροστά μας.

Είμαστε σε μια κατάσταση ηρεμίας, αυτής πριν την καταιγίδα. Αυτής πρίν σπάσει το τεντωμένο σχοινί. Με ένα πάνοπλο κράτος απέναντι μας, να προετοιμάζεται νομικά, πολιτικά, υλικά και ηθικά να τσακίσει οποιονδήποτε μπεί στον δρόμο του, όσοι και αν είναι, όπως και αν αντιστέκονται. Οι φασίστες αλωνίζουν στους δρόμους με την στήριξη του κράτους και των αφεντικών τους. Η αστυνομία δεν υπόκειται σε νόμους, κάνει πλεον ότι γουστάρει. Το παλιό καλό «πολιτικό κόστος» δεν υφίσταται πλέον: κανείς δεν δίνει δεκάρα για το τι σκέφτεσαι. Τα ΜΜΕ μπαίνουν σε κάθε σπίτι και σε κάθε εγκέφαλο, κάθε μερα, κάθε ώρα,παραμορφώνοντας την πραγματικότητα.

Μόνο που αυτή η δικτατορία, είναι πιο ξύπνια από την άλλη. Τότε, αμα φώναζες «γαμιέται ο Παπαδόπουλος», έτρωγες το ξύλο της αρκούδας. Τώρα κανείς δε νοιάζει αμα φωνάξεις «γαμιέται ο Σαμαράς».  Δημοκρατία έχουμε, μπορείς να έχεις ότι άποψη θες για τον Σαμαρά. Τα όρια της δημοκρατίας βέβαια καταρρέουν από την στιγμή που θα αρχίσεις να κάνεις κάτι ενάντια στον Σαμαρά. Αν πάς σε διαδήλωση είναι πολύ πιθανό να καταλήξεις με σπασμένο κεφάλι η με μια βόλτα από τη ΓΑΔΑ. Αν κάνεις απεργία, παίζει και να απολυθείς. Αν «βλασφημήσεις», σε περιμένουν τα δικαστήρια, τα κανονικά και τα τηλεοπτικά.

Από αυτή τη δικτατορία λείπουν τα τάνκς. Οι ερπύστριες αντικαθίστανται από το σήμα ειδήσεων του ΜΕΓΚΑ και του ΣΚΑΙ. Την θέση του στρατιώτη με το όπλο πήρε ο μεγαλοδημοσιογράφος, του συμβουλίου λογοκρισίας οι διευθυντές ειδήσεων, του δικτάτορα ο «εκλεγμένος» ( η όχι ) πρωθυπουργός. Κατά τα άλλα τίποτα δεν άλλαξε: οι ασφαλίτες είναι παντού, οι «εθνικόφρονες» κάνουν την δουλειά τους, το «έθνος» τους κυριαρχεί παντού, ησυχία τάξη και ασφάλεια για να βγούμε από τον γύψο, τρομοκράτες και ανθέλληνες που προκαλούν ταραχές, στημένες εκλογές βίας και παπάδες να ουρλιάζουν στους βλάσφημους.  Τα ίδια και τα ίδια και τα ίδια σε μια χώρα που κάνει φαύλους κύκλους και ποτέ δεν τους σπάει.

Μυαλά ποτισμένα από το μίσος να μην ενδιαφέρονται για την φτώχεια τους, να κολυμπάνε μέσα στην αναξιοπρέπεια τους και την δειλία τους, να ψάχνουν να αντιμετωπίσουν τα πάντα πέραν αυτών που τους φταίνε. Μυαλά παραλυμένα, απεγνωσμένα, να μην ξέρουν που να πατήσουν και που να σταθούν, να έχουν παραδοθεί στην ανημπόρια και την αδράνεια, να περιμένουν παθητικά το τέλος, όποιο και αν είναι αυτό. Άνθρωποι να καταριούνται και να βρίζουν, να τρίζουν τα δόντια αλλά να σκεπάζονται το βράδυ καλά καλά, φοβισμένοι για το αύριο, περιμένοντας την Δευτέρα παρουσία κάποιου σωτήρα. Καρδιές γεμάτες με κάθε είδους συναίσθημα εκτός από ελπίδα. Τώρα πραγματικά ξέρω πως ένοιωθαν στην χούντα.

Μόνο που τότε είχαν τον Θεοδωράκη και τον Ξυλούρη. Έιχαν τα τραγούδια τους, και αυτό έδινε δύναμη να ξεκινήσουν για νέα τραγούδια και νέες ιστορίες. Εμείς δεν έχουμε ούτε αυτό, χαμένοι ανάμεσα σε «καλλιτέχνες» που χαριεντίζονται με πολιτικούς και δημοσιογράφους. Ίσως αυτό να τρομάζει περισσότερο και από την καταπίεση: η έλλειψη της μουσικής μας, της κραυγής μας. Των σημερινών μας τραγουδιών, των σημερινών μας διηγημάτων, της φωνής μας που βγαίνει, έστω και άτεχνα η παράνομα.

Η δικτατορία κάθε μέρα οργανώνεται όλο και περισσότερο, προετοιμάζεται για την στιγμή που θα σπάσει το σκοινί. Γιατί κάποια στιγμή, θα σπάσει. Πίσω όμως από τις εξεγέρσεις, τις αναταραχές, τους γεμάτους δρόμους, τις φωτιές και τις συγκρούσεις, ξεπροβάλλει ένα νέο τέρας φασισμού. Μια νέα δικτατορία, σύγχρονη, έτοιμη να τσακίσει με απόλυτη βία όσους δεν μπορεί να υποτάξει. Το πάρτυ ήδη ξεκίνησε. Πρώτα ήταν οι μετανάστες, μετά πάμε στους αναρχικούς και τους ομοφυλόφιλους, μετά θα επεκταθούμε στους αριστερούς, σειρά έχουν οι άνεργοι, οι άστεγοι, οι άχρηστοι. Αυτοί που δεν παράγουν, που δεν έχουν λόγο και νόημα ύπαρξης για τις ελίτ, άρα δεν έχουν λόγο και νόημα ύπαρξης για τα ναζιστικά σκυλάκια τους. Η νέα Ελλάδα, οι νέοι Παρθενώνες της Μακρονήσου αλλάζουν μορφή και επιστρέφουν από το παρελθόν, για ένα καλύτερο μέλλον. Μόνο που αυτό το μέλλον δεν θα είναι για μένα και για σένα.

1 comment
  1. ο δείμος του πολίτη said:

    Δεν έχουμε χούντα. Μπορεί η κυβέρνηση να μην ελέγχει την ΕΛΑΣ, μπορεί να ρέπουμε προς βαρύτατη αυθαιρεσία, αλλά ακόμα χούντα δεν έχουμε. Μπορεί να λειτουργούμε στα όρια (και συχνά τα ξεπερνά) ακόμα και της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας, αλλά χούντα δε θα το πω.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: