Χίλιες (σχεδόν) λέξεις για μια εικόνα

Γεννήθηκε το 1927 στο Καλόχι Γρεβενών. Το ξέρατε το μέρος; Όχι; Ούτε κι εγώ.

Ο πατέρας του πεθαίνει και ο Βασίλης καταλήγει στο ορφανοτροφείο. Γράφεται στην Γεωργική σχολή Πτολεμαΐδας και με την έναρξη του πολέμου μπαίνει στην αεροπορία. Μετά την συνθηκολόγηση της χώρας στους Γερμανούς, προσπαθεί να μεταβεί στο Κάιρο, αλλά το πλοίο βομβαρδίζεται και βυθίζεται. Επιστρέφει στην Πτολεμαΐδα, μπαίνει στο ΕΑΜ νέων και στην ΟΚΝΕ και αναλαμβάνει καθοδηγητικό ρόλο. Μπαίνει στην ΕΠΟΝ σαν υπεύθυνος τροφοδοσίας αλλά ταυτόχρονα παίρνει μέρος και σε μάχες. Μετά την Βάρκιζα διώκεται, συλλαμβάνεται και δικάζεται το 1947 σε 9 χρόνια φυλακή. Το 1949 ξαναδικάζεται σε θάνατο αλλά η ποινή μετατρέπεται σε ισόβια. Βγήκε από την φυλακή τον Γενάρη του 1956. Μετά την αποφυλάκισή του μπαίνει στην ΕΔΑ, την οποία εγκαταλείπει το 1964, επιστρέφει στην πατρίδα του και ασχολείται με τον αγροτικό συνδικαλισμό.  Στην Χούντα τίθεται σε κατ’ οίκον περιορισμό, ενώ οργανώνεται και απόπειρα δολοφονίας. Στην μεταπολίτευση συνεχίζει την συνδικαλιστική του δράση, ενώ μέχρι τον θάνατο του ήταν στον ΣΥΡΙΖΑ Καισαριανής. Πέθανε στις 25/11/2012. Το όνομα του ήταν Βασίλης Παπανίκος.

Τον είχατε ξανακούσει; Εγώ ποτέ. Δεν ήταν υπουργός. Δεν ήταν στελεχάρα. Δεν ήταν μικρο- η μεγαλοπαραγοντίσκος, γραβατωμένος, να βγάζει λόγους από τα πόντιουμ. Με τέτοια ιστορία, αν ήθελε να την εξαργυρώσει, θα μπορούσε να ήταν οποιοδήποτε από τα παραπάνω.  Ήταν ένας άνθρωπος που σε όλη του η ζωή από όσο μαθαίνουμε, ήταν στην αντίσταση. Δεν ξέρω τι έκανε και τι δεν έκανε. Δεν ξέρω με ποιόν ήταν και με ποιόν δεν ήταν. Δεν ξέρω αν ήταν κομμουνιστής, αναρχικός η κεντρώος. Ξέρω ότι ήταν στο Σύνταγμα όταν έπρεπε. Ήταν για να ενώσει τις ελάχιστες δυνάμεις του, με αυτές των υπολοίπων. Να παλέψει, όσο μπορεί. Εκεί τον καλούσε η συνείδηση του, εκεί και πήγε.

Δεν υπάρχουν βολεμένοι, μεγαλοστελέχη, λαμόγια ή ξεφτιλισμένοι «συνδικαλιστές» που θα κατέβαιναν στα 85 τους στο Σύνταγμα να αναμετρηθούν στα ίσια με τα ΜΑΤ και τα όπλα τους. Να κατέβουν όχι για περατζάδα η λόγω «συνδικαλιστικού καθήκοντος», αλλά γιατί νοιώθουν ότι εκεί πρέπει να είναι.  Γιατί; Γιατί ακριβώς, είναι βολεμένοι. Στα αρχίδια τους. Δεν τους νοιάζει. Έχουν τα στρατιωτάκια τους, έχουν τα προνόμια τους, έχουν τις ζωές τους. Δεν δίνουν δεκάρα. Βρέξει – χιονίσει, κάπου θα είναι πρόεδροι, αντιπρόσωποι η ξέρω γω τι άλλο, να ταΐσουν το εγώ τους και να βάλουν το παιδί τους στο Ναυτικό. Βρίσκονται εκεί που βρίσκονται γιατί εξαργύρωσαν την κάποτε αντίσταση τους. Την πουλάνε για θέσεις, την θυμούνται «συγκινημένοι» στους λόγους τους, την χρησιμοποιούν για να κατακεραυνώσουν όποιον τους κράζει. Κάποτε ήταν αντιστασιακοί, αριστεροί, κομμουνιστές, δημοκράτες και εξόριστοι. Αυτό είχαν μόνο, αυτό πούλησαν. Κατέληξαν βασιλικότεροι του βασιλέως, να υπερασπίζονται τα προνόμια που τους έδωσαν αυτοί που κάποτε πολεμούσαν. Ονόματα δεν θα γράψω, αλλά λίγο να το σκεφτείς,  έρχονται στον νου όλων μας. Γάμα τους.

Ο κ. Παπανίκος δεν ήταν έτσι. Ξαναλέω ότι δεν τον ήξερα τον άνθρωπο. Τον γνώρισα από μια φωτογραφία όπως όλοι, στην οποία ούτε το προσωπό του δεν μπορούσα να δώ. Το γεγονός όμως ότι κάποιος άνθρωπος 85 χρονών, έρχεται να παλαίψει όσο μπορεί και όπως μπορεί, δεν δείχνει έναν άνθρωπο βολεμένο και εφησυχασμένο. Το αντίθετο: δείχνει κάποιον που δεν σταμάτησε ποτέ να παλεύει. Λάθη σίγουρα θα έκανε στην ζωή του. Τέλειος δεν ήταν κανείς. Σύγκρινε τον όμως με τον χ «επαναστάτη»  του πανεπιστημίου που με το που άρχισε η κρίση εξαφανίστηκε για το εξωτερικό και τα φράγκα.  Σύγκρινε τον με τον ψ γλοιώδη συνδικαλισταρά που εξανίσταται (και αν) όταν και μόνο όταν η συντεχνία του (με την κακή έννοια) χάνει ένα προνόμιο και από εκεί και πέρα δεν τον νοιάζει, και θα καταλάβεις γιατί γράφονται όλα αυτά .

Δεν χρειαζόμαστε υπερεπαναστάτες, που η απόλυτη αλήθεια τους τους εμποδίζει από το να αντιμετωπίσουν την πραγματικότητα. Δεν χρειαζόμαστε συνδικαλισταράδες, που να «ξέρουν πως γίνονται τα πράγματα». Ανθρώπους χρειαζόμαστε, από αυτούς που δεν το βάζουν κάτω, που η ύπαρξη τους είναι αλυσοδεμένη με το δίκαιο, με την αντίσταση και με την ελπίδα που περνάει μέσα από τον αγώνα. Ανθρώπους σαν τον κ. Παπανίκο, που στα 85 του δεν είχε κάποια υποχρέωση να κατέβει. Δεν είχε κάποιο προσωπικό όφελος, ούτε είχε κάτι να αποδείξει ένας άνθρωπος που πολέμησε στην αντίσταση. Πήγε γιατί δεν μπορούσε να μην πάει.

Έχουμε τέτοιους ανθρώπους σήμερα; Δεν ξέρω. Όλοι πάντως είχαμε τιμή μας και καμάρι μας τους εξόριστους, τους αντάρτες, τους δολοφονημένους, τους βασανισμένους, τους φυλακισμένους. Αυτούς που υπέφεραν και δεν λύγισαν ποτέ. Είτε μας αρέσει είτε όχι, ήρθε η σειρά μας να γίνουμε αυτοί. Τώρα είναι που κρινόμαστε όλοι, αν όλα αυτά τα χρόνια της ευκολίας οι επαναστατικές μας ατάκες και οι πύρινοι λόγοι μας ήταν επειδή πραγματικά, βαθιά μέσα μας τα πιστεύαμε ή αν ήταν απλά λόγω «αριστερού» προφίλ και μούρης σε πρωτοετείνες. Δεν ξέρω πως ο Βασίλης η ο Χρόνης η οποιοσδήποτε άλλος που έφυγε θα ένοιωθε βλέποντας την μελλοντική γενιά για την οποία πάλεψε να υποφέρει και να παραδέρνει. Η σκυτάλη όμως όπως και να έχει, περνάει σε εμάς.

Ο κ. Παπανίκος ήταν στο Σύνταγμα γιατί το ένοιωθε. Άλλοι, «εξεγερμένοι», «επαναστάτες» και μεγάλοι θεωρητικοί, δεν ήταν γιατί το Σύνταγμα τους βρώμαγε. Άλλοι δεν πήγαιναν γιατί δεν είχε κόκκινες σημαίες. Άλλοι γιατί δεν είχε ταξική ανάλυση. Άλλοι γιατί είχε ελληνικές σημαίες. Άλλοι γιατί «εκεί είναι φασίστες/μικροαστοί/βολεμένοι» και χίλιες δύο άλλες βλακώδεις δικαιολογίες. Ναι δικαιολογίες, που δημιουργούσαν άνθρωποι κομπλεξικοί, που όλα τους ξινίζουν και όλα τους βρωμάνε αν δεν είναι ακριβώς όπως τα θέλει το δόγμα τους. Το Σύνταγμα πολλά είχε, και πολλά δεν είχε. Εκείνες οι μέρες όμως της γενικής απεργίας ήταν μια εξύψωση της θέλησης για αντίσταση, του πείσματος να είσαι εκεί, να μην κουνηθείς ότι και αν κάνουν. Να μην τους περάσει. Να μην σε κάνουν ότι θέλουν, να μην υπακούσεις επειδή έτσι το θέλουν. Πολλές θεωρίες δεν είχαν, ούτε πολλές αναλύσεις, ούτε τσιτάτα του Μαρξ η του Λένιν να εκτοξεύονται δεξιά και αριστερά. Από τσιτάτα, κατεβατά και «αριστερούς» έχουμε περίσσεια. Στην ψυχή είμαστε λειψοί.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: