Ρε, μην φεύγετε ρε.

Η αλλαγή του χρόνου δεν είναι κάτι το σημαντικό. Θέλω να πώ, στην τελική είναι απλά ένα ανθρώπινο κατασκεύασμα. Γι αυτό και δεν είναι την ίδια μέρα σε όλα τα έθνη του κόσμου. Είναι κάτι που έχουμε ορίσει εμείς, έτσι αυθαίρετα, για να μετράμε τον χρόνο. Τις τελευταίες εκατονταετίες μάλιστα, για να εμπεδώσουμε καλύτερα την γιορτή, στήνουμε και ένα καταναλωτικό πανηγύρι, στο σημείο που τα πράγματα έχουν σχεδόν αντιστραφεί: δεν φέρνουν οι γιορτές την κατανάλωση, αλλά η κατανάλωση τις γιορτές.

Επειδή όμως έχει εμπεδωθεί μέσα μας ως κάτι το σημαντικό από την στιγμή που γεννηθήκαμε, στο τέλος  γίνεται σημαντικό για όλους.  Από την άλλη, αυτές οι μέρες, είναι και μέρες ανασκόπησης αυτές της χρονιάς που μας πέρασε. Όλοι λίγο πολύ το κάνουμε. Μέχρι και το ίδιο το Facebook το κάνει, χωρίς να μας ρωτήσει κάν. Κάνοντας λοιπόν άθελα μου μια τυχαία ανασκόπηση, διαπίστωσα πολύ γρήγορα ότι έχασα πολύ κόσμο αυτήν την χρονιά: κόσμο που έφυγε έξω. Μπήκε στο αεροπλάνο και, από όσο καταλαβαίνω, δεν θα ξαναγυρίσει· όχι τουλάχιστον μέχρι να καλυτερέψουν τα πράγματα, πράγμα κομματάκι δύσκολο. Σύμφωνα με τον ΣΥΡΙΖΑ βέβαια, αρκεί να κάνουν υπομονή μέχρι τον Μάιο, αλλά η πραγματικότητα δυστυχώς άλλα λέει.

Κόσμος που φεύγει λοιπόν, κόσμος της γενιάς μου, δικός μου κόσμος .Άνθρωποι που μεγάλωσες μαζί, άνθρωποι που συμπαθούσες και πλέον θα τους βλέπεις κάθε καλοκαίρι για λίγες μέρες. Αυτοί και εκατοντάδες χιλιάδες άλλοι σαν και αυτούς, φεύγουν. Τα μαζεύουν και πάνε να βρούνε την τύχη τους αλλού, σε κάποια άλλη χώρα που θα τους φέρεται πιο ανθρώπινα. Θα μείνουν εκεί, θα ζήσουν εκεί, θα δημιουργήσουν εκεί, γιατί η πατρίδα τους δεν θέλει να τους αφήσει να μείνουν, να ζήσουν και να δημιουργήσουν εδώ.

Ένας τόπος που διώχνει τα μορφωμένα και ικανά παιδιά του, δεν έχει μέλλον. Κανένα όμως. Το μόνο που κάνει είναι να πυροβολεί στο μέτωπο την ελπίδα του κάποια στιγμή να αλλάξει. Το ρεύμα της νέας μετανάστευσης είναι τεράστιο. Μεγαλώνει, και το χειρότερο είναι πως δεν ξέρω πώς μπορεί να ανατραπεί, καθώς η μετανάστευση έχει εμπεδωθεί ως η μόνη λύση εξ’ αρχής. Η πορεία των παιδιών τώρα είναι πτυχίο-μεταπτυχιακό-εξωτερικό και αυτό το ξέρουν πριν ακόμα τελειώσουν το σχολείο. Το μέλλον τους είναι προδιαγεγραμμένο από νωρίς και δεν περιλαμβάνει δουλεία, αξιοπρέπεια και οποιαδήποτε πιθανότητα ευτυχίας στην Ελλάδα. Παραμονή στην Ελλάδα σημαίνει ανέχεια, οπότε κάνουν αυτή την επιλογή. Βαριά επιλογή για τους περισσότερους. Βαριά επιλογή και για εμάς, που χάνουμε τους φίλους μας.

Βαριά επιλογή, αλλά ιδιαίτερα πικρή και για όσους επιλέγουν συνειδητά να μείνουν πίσω στην Ελλάδα. Όλοι φεύγουν και αφήνουν πίσω τους παράπονο και, για να είμαι ειλικρινής, και θυμό. Εάν όλοι φεύγουν, ποιος θα μείνει να παλέψει; Αν όλοι φυγομαχούν, τι ελπίδα έχουμε; Εάν όλοι προτιμούν να μεταναστεύσουν, προτιμούν δηλαδή μια καλύτερη ζωή στο εξωτερικό από την συνεχή πάλη στο εσωτερικό, τι προοπτική μπορούμε να έχουμε; Λίγο να το σκεφτείς, η πικρία αυτή μετατρέπεται εύκολα σε αγανάκτηση για τον κόσμο που παραδόθηκε πριν καν μπει στην μάχη, που τα βρόντηξε όλα και αφήνει άλλους να βγάλουν τα κάστανα από την φωτιά. Είναι φορές που δεν θέλω να τους δώ, αυτούς τους αδερφικούς μου φίλους, αυτούς τους δικούς μου ανθρώπους, φορές που με εξοργίζουν, φορές που με απογοητεύουν. Να φύγετε ρε, να εξαφανιστείτε από εδώ και να μην ξαναπατήσετε. Ούτε για διακοπές να μην έρχεστε, αφού διαλέξατε την καλύτερη ζωή έξω από την μάχη για καλύτερη ζωή εδώ, μαζί μου. Είναι φορές που στ’ αλήθεια εξοργίζομαι με τους φίλους μού που φεύγουν, όταν θυμάμαι κουβέντες και όνειρα και σκέψεις για το μέλλον που τα ξέχασαν για να φτιάξουν το μέλλον τους αλλού, χωρίς εμένα, χωρίς εσένα, χωρίς τον τόπο τους.  Νευριάζω πραγματικά, νομίζω ότι αυτές τις στιγμές πραγματικά τους εχθρεύομαι. Να φύγετε και να μην ξαναγυρίσετε ποτέ, αφού εσείς το διαλέξατε. Κάνατε την επιλογή σας. Εάν τα πράγματα παραμείνουν έτσι στην χώρα, δεν υπάρχει κάποιος λόγος να γυρίσετε. Εάν όμως κάποια στιγμή αλλάξουν προς το καλύτερο, να μην έρθετε πάλι πίσω. Όποιος δεν μοιράστηκε τον αγώνα, δεν υπάρχει κανένας λόγος να μοιραστεί και την νίκη.

Όμως, τους καταλαβαίνω. Δεν είναι μόνο οι δυσκολίες της ζωής στην Ελλάδα, η ανεργία και η οικονομική δυσπραγία. Η Ελλάδα δεν κλέβει απλά τα παιδιά της, τα προσβάλλει. Προσβάλλει την αξιοπρέπεια όλων, αυτή η αντιμετώπιση των πολιτών σαν υπηκόων, σαν ιθαγενείς της Χ αποικίας. Ξέρω πολλούς που φεύγουν γιατί κατά βάθος, νοιώθουν άχρηστοι, σκουπίδια εδώ. Γιατί δεν αντέχουν αυτό το ατελείωτο τρέξιμο, τα παρακάλια, τον εξευτελισμό για αυτό που δικαιούνται σαν άνθρωποι, το αυτονόητο: μια δουλειά, ένα δικαίωμα να  υπάρχουν και να ελπίζουν ότι θα μπορέσουν να ζήσουν σαν άνθρωποι, το δικαίωμα στο κυνήγι της ευτυχίας.

Από την άλλη, το χειρότερο είναι ότι δεν μπορώ να βρω κανέναν λόγο να τους κρατήσω εδώ. Δεν μπορώ να σκεφτώ κανένα καλό επιχείρημα για να προσπαθήσω να πείσω κάποιον να μείνει. Ναι, να μείνει να παλέψει, αλλά που; Με ποιόν; Με το λαϊκό κίνημα  που δεν υπάρχει, παρά μόνο στα μυαλά μας και σε μερικές (ολοένα και μειούμενες) εξάρσεις; Να μείνει ναι, αλλά για να κάνει τι; Δεν υπάρχει ελπίδα στην Ελλάδα, δεν υπάρχουν στέρεα κομμάτια εδάφους, πατήματα για όσους θέλουν να σταθούν να παλέψουν. Το ξέρω και μέσα μας, το ξέρουμε όλοι. Βλέπω γνωστούς και φίλους μετανάστες να ζητούν έναν λόγο για να μείνουν και δεν έχω να απαντήσω. Να μην φύγετε, να μείνετε να παλέψουμε· είναι φορές που ούτε κι εγώ ο ίδιος το πιστεύω. Απλά πρέπει να το πώ, έτσι για να φύγει το κρίμα, ακόμα και αν είναι απλά τυπικά λόγια, χωρίς κάποια ουσία πίσω τους.

Ο συνδυασμός θλίψης και θυμού είναι επικίνδυνο μείγμα, ειδικά όταν έρχεται πακέτο στο κατώφλι της νέας χρονιάς που έρχεται. Όπως και να έχει, η ευχή είναι χρόνια πολλά, χρόνια καλά, και του χρόνου τέτοια μέρα, να είμαστε πάλι όλοι εδώ. Να μην χάσουμε άλλους ανθρώπους. Και, μην φεύγετε ρε παιδιά. Έτσι, χωρίς δικαιολογία και χωρίς πολλά επιχειρήματα. Απλά, μην φεύγετε.

11 comments
  1. :*) aixmalwtos tzoutzes tou karlomagnou said:

    akou file.egw den exw tipota sthn patrida oute spiti oute xwrafia oute kalo ptuxio.dinete re th gh na gurisoume na kanoume kimpoutz? ola ta alla einai salia.alla afta den ta leei kai den ta kanei kanenas.krathste loipon thn aristerh sas kuvernhsh kai tous laikous sas sundesmous kai sfaxteite metaksu sas, twra pia dikaiwthikan oloi ,h ellada gemise metanastes kai giname oloi metanastes.htan toso kakko prama h elladitsa kai oi ellhnes mallon…

    • Εγω φίλε μου δεν έχω χωράφια, οπότε δεν μπορώ να σε βοηθήσω. Απο την άλλη όμως δεν κατάλαβα την λογική «δώστε να γυρίσω». Για να γυρίσεις πρέπει να σου δώσουν δηλαδή; Το πάλαιψες να βρείς κόσμο να κάνετε κιμπούτς όπως λές πριν φύγεις; Επίσης, το γεγονός οτι αναφέρεσαι στο β’ πληθυντικό, δείχνει οτι έχεις ξεκόψει τελείως απο εδώ, ειδικά αφου λες πως δεν έχεις τίποτα. Τι σε απασχολεί τότε;
      Δεν γίναμε όλοι μετανάστες φίλε μου. Κάποιοι μένουμε εδώ έτσι απο πείσμα.

      • Ανώνυμος said:

        etsi….! Girisa, efiga, girisa, efiga… eprepe na figo logo oikogenias….kai……Athina mou, agapimeni mou poli, spiti mou meta apo xronia 8a ksanagiriso…. Ke ego ixa ksekopsi, poli…vevaia! Allios den ginotan…. ke meta apo tosa provlimata, 8imi8ika pia ime, apo pou ime..! 8a ksanaer8o na nioso pali, to xoma pou patao san diko mou…palio….gnoriko! Eutixos i Akropoli ine akoma eki ke boro na pao na ti do….E…afou steki akoma…!!! Na kratisoume ke emois akoma….Oso steki auti…etsi ke emois!! Akougete poli Banal??? Ma ti na kanoume? Gia autin edo tin metanastria 25 xronon, pou 8a efeuge mono gia 2 xronakia, etsi ine ta pragmata..!

        • Ανώνυμος said:

          A…Nai!!! …ke apo pisma!!! 🙂

  2. playbobill said:

    Χωρίς δικαιολογία και χωρίς επιχειρήματα με κάνετε να το ξανασκεφτώ. Και όμως έχω ήδη βγάλει εισιτήριο, χωρίς επιστροφή, χωρίς δουλειά και χωρίς σπίτι. Όχι με θυμό όμως. Με θλίψη, απογοήτευση και κούραση. Πολλή κούραση. Να παλέψουμε. Για πόσο. Και με ποιον εχθρό. Με έναν εχθρό στα ίσια, όχι με εκείνους που βρίσκουν και από άλλη μεριά κάθε φορά να τραβήξουν το χαλί κάτω από τα πόδια μας, και γελούν ειρωνικά πάνω από τον ώμο μας, κάθε φορά που δήθεν ορθοποδούμε για λίγο. Περισσότερο νιώθουμε ότι μας διώχνουν, μας πετάνε έξω από το σπίτι μας με το χειρότερο τρόπο, όχι ότι φεύγουμε. Μη μας διώχνετε και εσείς. Έχουμε ανάγκη κάποιον να μας κουνήσει το μαντήλι φεύγοντας. Να νιώσουμε ότι κάποιος μας ήθελε εδώ. Και μη μας διώχνετε και εσείς ρε. Μη μας διώχνετε.

    • Δεν σας διώχνω, δεν θέλω να φύγετε ούτε εσείς ούτε κανένας άλλος. Αυτό ακριβώς που περιγράφετε γίνεται: μας διώχνουν όλους, επίτηδες. Υπο κανονικές συνθήκες θα έπρεπε να αραδιάσω ένα κάρο επειχηρήματα για να σας πείσω να μείνετε αλλά δεν έχω. Να μείνουμε να παλαίψουμε, ακούγεται ευχάριστα και ελαφρώς ρομαντικά, αλλά για να στρατευθείς σε έναν αγώνα θα πρέπει αυτός ο αγώνας να υπάρχει και προς το παρόν, δεν κουνιέται φύλλο. Πραγματικά δεν ξέρω τι να σας πώ, δεν έχω κάποιον τρόπο να σας πείσω, μόνο ένα γενικό αίσθημα του τύπου «δεν φεύγουμε». Τα γενικά αισθήματα όμως δεν γεμίζουν το στομάχι, ούτε μεγαλώνουν παιδιά.
      Καλό ταξίδι, καλό κουράγιο και απο εκεί που είστε, κάντε ότι μπορείτε.

  3. Ανώνυμος said:

    Φίλε-η καλησπέρα. Απο την μια άποψη καλά τα λες, αλλά δεν είναι μόνο έτσι.
    Σκέψου έναν 50χρονο άντρα, «αρχηγό» μιας οικογένειας, μεροκαματιάρη. Το μεροκαματιάρη δεν το λέω με την κακή έννοια αλλά με την καλή. Εκείνους τους ανθρώπους με μετα απο 20 χρόνια γάμου ακόμα πληρώνουν το δάνειο για την πρώτη κατοικία και δουλεύουν ντελίβερι, οικοδομή, νύχτα. Γενικότερα ανθρώπους τίμιους και με τιμή.
    Σκέψου λοιπόν αυτό τον κύριο και οτι έχει δυο παιδιά να ζήσει. Δεν θα το σκεφτεί δεύτερη φορά να φύγει. Με την παραμικρή χαραμάδα που θα αφήσει να περάσει μια μικρή ελπίδα θα φύγει. Εγώ μαζί του είμαι.

    Θα μου πεις: Ρε φίλε είπα εγώ τίποτα για τους οικογενειάρχες που πρέπει να ζήσουν την οικογένεια τους; Θα απαντησω και σε αυτό.

    Είμαι ένας από αυτούς που φύγαν. Στα 18. Χωρίς την παραμικρή ιδέα για το τι θα κάνω εκεί που πάω. Αλεξιπτωτιστές μας λέγαν οι «παλιοι» Έλληνες εκει. Δεν ξέραμε που θα πέσουμε και τι να κάνουμε. Έφυγα από την πατρίδα μου. Αν εσύ θυμώνεις με μένα, φαντάσου πως νιώθω εγώ για τον ίδιο μου τον εαυτό. Που άφησα την οικογένεια μου, τους φίλους μου τα πάντα! Και έφυγα. Αυτό το εισιτήριο μονής διαδρομής, μου γεννά ακόμα περίεργα συναισθήματα. Αν υπήρχαν μονο 1000 Έλληνες στο εξωτερικό και ρωταγες τον καθενα απο αυτούς αν θέλουν να γυρίσουν. Οι 950 θα σου πουν ναι. Οι 50, θα πουν όχι γιατί «διωχθηκαν» απο την Ελλάδα για τους χ,ψ λόγους. Οι 950 όμως πέρασαν δύσκολα μια φορά και θέλουν να γυρίσουν στην Ελλάδα με βατά βήματα. Χωρίς δυσκολίες.
    Σε ένα απο τα ολιγοήμερα ταξίδια μου στην Ελλάδα, για να δω ανθρώπους σαν εσένα που ίσως και αυτοί νευρίασαν μαζι μου οπως εσυ με τους φιλους σου. Βρήκα τα πάντα ιδια. Δεν έχει αλλάξει τίποτα στην νοοτροπία της γενιάς μου. Απολύτως τίποτα. Με ρωτάει λοιπόν ένας από εκείνους τους ανθρώπους που η γενιά του πολέμησε, λεει. Και ήταν και αυτός εκεί, στην πρώτη γραμμή. Με το στήθος του μπροστά στο τανκς. » Αν δεν κάνετε κάτι εσείς, η δική σας γενία, δεν θα αλλάξει τίποτα σε αυτή τη γαμοχώρα.»(Συγνωμη για την γλώσσα ήθελα να το γράψω όπως το είπε).
    Στα πρώτα δευτερόλεπτα σιώπησα. Γιατι αισθάνθηκα άσχημα για τον εαυτό μου. Λέω έχει δίκαιο, είναι δικής μας σειρά να «πολεμήσουμε». Μετα απο τα πρώτα δευτερόλεπτα σιωπής, ένιωσα μια απίστευτη οργή.
    -Γαμοχώρα, του λέω, είναι για σένα, που τόσα χρόνια έτρωγες γιατί βολεύτηκες. Βολεύτηκες κάτω απο τον τίτλο της γενιάς σου. Γενιά του πολυτεχνείου. Την δώσατε εσείς την μάχη σας. Ας φάμε τώρα για καμιά 35αριά χρόνια. Και ας ζητήσουμε απο τους επόμενους να βγάλουν το φίδι απο την τρύπα. 1ο σπίτι, 2ο, εξοχικό, έλα μωρέ και μια βαρκούλα, να μωρέ και ένα τρίτο αμαξάκι. Για μένα δεν είναι γαμοχώρα. Είναι η χώρα μου, που άφησα πίσω. Και δεν περνά μέρα που να μην το σκεφτώ.

    Όχι λοιπον, δεν θα βγάλω εγώ το φίδι απο την τρύπα γιατί δεν τους έφταναν αυτούς οι μασέλες.Δεν θέλω να γίνω πλούσιος, θέλω να ζήσω αξιοπρεπώς.

    Ζητώ συγνώμη που έφυγα, και ζητώ προκαταβολικά συγνώμη που θα ξαναγυρίσω αν σας κάνει να αισθάνεστε άσχημα αλλα θα ξαναγυρίσω. Όπως και οι υπόλοιποι 950!

    υ.γ. συγνωμη για το σεντονι.
    Αλεξανδρος

    • Σας παρακαλώ πολύ, μην ζητάτε συγνώμη για τίποτα.

      Και εγώ μαζί του είμαι Αλέξανδρε. Και μαζί σας. Την ξενιτιά δεν την έχω δοκιμάσει, δεν ξέρω απο πρώτο χέρι, την ξέρω μόνο απο δεύτερο και καταλαβαίνω οτι είναι πολύ σκληρό πράγμα. Ένα παλιό ηπειρώτικο τραγούδι λέει: «ο θάνατος, η ξενιτιά, η πίκρα και η ορφάνια, τα τέσσερα ζυγίαστηκαν, βαρύτερα είν’ τα ξένα». Την στατιστική που αναφέρετε την πιστεύω, όσους φίλους έχω έξω (και είναι αρκέτοι), σχεδόν όλοι θέλουν να ξαναγυρίσουν, αλλά δεν μπορούν.

      Δεν σας κατηγορώ για τίποτα απολύτως. Δεν φταίει αυτός που ξενιτεύεται, ούτε αυτός που μένει. Και οι δύο ταλαιπωρούμαστε απο αυτή την «γαμωχωρα» που λέει και ο γνωστός σας. Το κείμενο αυτό δεν το έγραψα για να εκφράσω μια άποψη, αλλά για τον εντελώς αντίθετο λόγο: για να πώ οτι δέν έχω άποψη, οτι έχω μόνο αντικρουόμενα συναισθήματα, και τα συναισθήματα (όπως η οργή) δεν βασίζονται στην λογική. Το αντίθετο. Θυμώνω βλακωδώς, ηρεμώ και προσπαθώ να καταλάβω, και αυτό που καταλαβαίνω είναι οτι δεν έχω δικαίωμα να ρίξω το φταίξιμο σε έσας ή στον μεροκαματιάρη που λέτε, ανθρώπους που δεν μπορούν να επιβιώσουν εδώ και δεν έχουν άλλη λύση. Άνθρώπους που συνήθως, είναι τίμιοι, εργατικοί, ο αφρός αυτής της κοινωνίας, το κομμάτι που διώχνεται.

      Επειδή είδα και άλλες αντιδράσεις, θέλω να ξεκαθαρίσω οτι δεν κρίνω κανέναν. Το «σεντόνι» που γράψατε πραγματικά με άγγιξε. Εγώ σας ζητώ συγνώμη αν σας προσέβαλα, δεν ήταν αυτός ο σκοπός μου. Ελπίζω πραγματικά να καταφέρετε να γυρίσετε στην Ελλάδα όσο πιο σύντομα γίνεται. Μέχρι τότε ψυχή βαθιά κ. Αλέξανδρε. Ευχαριστώ πάρα πολύ για το ήρεμο σχόλιο σας, νά στε κάλα.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: