Changing of the guards

Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει καταφέρει να πετύχει το ακατόρθωτο: να μην μπορεί να πείσει τους ιδεολογικά εγγύτερους σε αυτόν  πολίτες να τον ψηφίσουν. Θα το κάνουν στο τέλος οι περισσότεροι, αλλά από ανάγκη, όχι με την θέληση τους. Θέλει προσπάθεια για να το κάνεις αυτό, να είσαι δηλαδή αντιπολίτευση σε μια χώρα που καταρρέει, με μια κυβέρνηση που παραπαίει και ισοπεδώνει τους πολίτες της, αλλά να μην μπορεί να σηκώσει κεφάλι.  Γενικά, επικρατεί μια παράνοια στην ελληνική πολιτική σκηνή: η Νέα Δημοκρατία και το ΠΑΣΟΚ κάνουν ότι μπορούν για να με βάλουν να ψηφίσω ΣΥΡΙΖΑ ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ κάνει ότι μπορεί για να μην τον ψηφίσω.

Ο ΣΥΡΙΖΑ θέλει απλά να κυβερνήσει. Έχει γίνει τελείως ξεκάθαρο αυτό τον τελευταίο χρόνο. Ακόμα και οι όποιες καλές προσπάθειες και αναφορές, όπως ήταν πχ οι ανοιχτές συνελεύσεις ή η στήριξη σε κοινωνικές δομές, έχουν εξαφανιστεί από τον λόγο του για να αντικατασταθούν από μια ρητορική αντιπολίτευσης που κατηγορεί για τα πάντα την κυβέρνηση, προσπαθεί να αποδείξει πόσο καλύτερα θα είναι αν αυτός έρθει στα πράγματα και  ανάγει τα πάντα στις εκλογές που, σαν την Δευτέρα παρουσία, θα έρθουν και θα σώσουν τον τόπο και όλους εμάς τους κολασμένους. Κάθε άβολο θέμα έχει καταντήσει τεταρτεύον στον λόγο του ΣΥΡΙΖΑ: το μεταναστευτικό πχ ή το πρόσφατο θέμα της θρησκείας. Αυτά τα θέματα δεν τα ακουμπάει ο ΣΥΡΙΖΑ διότι, σαν καλό κόμμα εξουσίας, ότι σε συμφέρει το προβάλλεις και ότι δεν σε συμφέρει το προσπερνάς με γενικότητες και δικαιολογίες. Ο ΣΥΡΙΖΑ πατάει όχι σε δύο, αλλά σε σαράντα βάρκες, προσπαθώντας να τα έχει καλά με τους εργάτες και τους βιομήχανους, τους παπάδες και τους άθεους, τους πατριώτες και τους διεθνιστές, τους φτωχούς και τους πλούσιους, τους μικροαστούς και τους αστούς, τα κινήματα αντιπληροφόρησης και τους καναλάρχες, τους Αμερικάνους και τους αντιιμπεριαλιστές. Μια ομελέτα με ολόκληρα άθικτα αυγά πασπαλισμένη με μπόλικο τυρί μεγαλοστομιών και ψευτοτσαμπουκάδων που μαζεύονται απότομα στην πρώτη παρατήρηση κάποιου μεγαλοδημοσιογράφου.

Παρόλα αυτά, είμαστε όλοι παγιδευμένοι σε ένα δίλλημα μεταξύ μιας Νέας Δημοκρατίας που εκφασίζει βαθιά την ελληνική κοινωνία σε μια (ήδη χαμένη) απόπειρα να μην απολέσουν μέλη της τις καρέκλες που με τόσο κόπο και σάλιο απέκτησαν και ενός ΣΥΡΙΖΑ που έρχεται στην εξουσία από οργή, ανάγκη και έλλειψη εναλλακτικής, όχι από πρόγραμμα, ελπίδα και προοπτική. Ένα κόμμα που για να αποκτήσει αυτό που θέλει βυθίζεται συχνά πυκνά στον πλέον αντιφατικό λόγο, δέχεται στις τάξεις του όποιον να ναι, πουλάει (και σιγά σιγά με την συμπεριφορά του εκδιώκει) τις υπαρκτές σε αυτόν καθαρές φωνές και τους υπαρκτούς τίμιους αγωνιστές. Ανθρώπους που πάλαιψαν για να φέρουν μια γαμημένη αλλαγή σε αυτή την διαρκή σαπίλα που είναι το ελληνικό πολιτικό σύστημα, που ο στόχος τους βρίσκεται σε αξίες, όχι σε λάβαρα και την υπουργοποίηση του Στρατούλη. Από την άλλη υπάρχουν και χιλιάδες άνθρωποι, εργαζόμενοι, άνεργοι, μελλοντικοί μετανάστες που ακουμπάν την τελευταία τους ελπίδα σε ένα κόμμα που το μόνο που το ενδιαφέρει είναι η εξουσία. Ας είναι με τον Κουρουμπλή, ας είναι με την Κατσέλη, ας είναι με όποιον να ναι, φτάνει να μην θίξουμε κανέναν, να μην στεναχωρήσουμε κανέναν, να μην πάει ούτε μια ψήφος χαμένη.

 

  Πάλι αυτοί θα μας κυβερνήσουν δηλαδή; Πάλι οι ίδιοι σιχαμένοι, πάλι αυτή η ίδια αηδιαστική πασοκική νοοτροπία, πάλι τα ίδια μούτρα θα πουλήσουν αντίστασή, πάλι τα ίδια ρουσφετολογικά κομπρεμί, πάλι στα καφενεία τα ίδια στελέχη με άλλο σήμα στο πέτο; Αν ο ΣΥΡΙΖΑ είναι η ελπίδα του τόπου όπως ο ίδιος διατείνεται, θα έπρεπε να δημιουργεί αυτή την ελπίδα στον κόσμο του και στους ψηφοφόρους του. Πώς όμως να το κάνει αυτό ένα κόμμα το οποίο ισχυρίζεται ότι θα τα βάλει με το ΔΝΤ, την ΕΕ, την Γερμανία, την ΕΚΤ, τις τράπεζες και τα παγκόσμια παιχνίδια που παίζονται σε αυτά εδώ τα χώματα ενώ δεν μπορεί να τα βάλει με έναν παπά; Πώς μπορεί ο ΣΥΡΙΖΑ να πείσει, πώς μπορεί να έχει το θράσος να ζητά ψήφο ενώ έχει στελέχη του συνδεδεμένα με τους χρυσοθήρες της Χαλκιδικής, έστω και σε αμοιβαία κεφάλαια η ξέρω γω τι άλλη χαζή δικαιολογία βρήκαν; Με ποιον τρόπο καλούμαι να πιστέψω ότι ο Στρατούλης πχ θα τα βάλει με το ατομικό του συμφέρον για να υπερασπίσει τον τόπο; Επειδή είναι αριστερός; Επειδή υπάρχει στον ΣΥΡΙΖΑ η αριστερή πλατφόρμα και η κομμουνιστική τάση; Περσινά ξινά σταφύλια, αυτά μας τα έλεγε και το ΠΑΣΟΚ, με την αριστερή του πτέρυγα να ήταν ενταγμένη σε αυτό μέχρι εδώ και λίγο καιρό. Ο καιρός των μπαλκονιών έχει περάσει για όποιον υποστηρίζει ότι θέλει να ανατρέψει το σκηνικό. Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν θέλει πλέον. Φαίνεται εξάλλου και από την διεθνή αντιμετώπιση των μεγάλων δυνάμεων, καθώς η Ελλάδα είναι συνδεδεμένη  με το ΝΑΤΟ (για λόγους ευγένειας και μόνο δεν θα αναφέρω τις λέξεις “προτεκτοράτο” ή “αποικία”)  και η ιστορία έχει αποδείξει πάρα πολλές αιματοβαμμένες φορές ότι οι εκλογές είναι αδύνατον να φέρουν κάποια κυβέρνηση που θα μπορέσει να εναντιωθεί (αν χρειαστεί) στα μεγάλα αμερικάνικα αφεντικά. Χρειάζεται κάποιου είδους πράσινο φώς και τα συνεχή ταξίδια στο USA καθώς και η μετριοπάθεια των Αμερικάνων στο ενδεχόμενο μιας “αριστερής” κυβέρνησης στην Ελλάδα, κάτι υποδηλώνουν για αυτό.

  Η τραγωδία είναι ότι τα πάντα έχουν σιγάσει στην Ελλάδα εν αναμονή των εκλογών και του νέου σωτήρα. Η ακόμα μεγαλύτερη τραγωδία είναι ότι δεν έχουμε εναλλακτική ͘ μια (μάλλον απίθανη) νίκη της ΝΔ στις εκλογές θα έσερνε με βεβαιότητα  χιλιάδες ανθρώπους στον θάνατο, και αυτό είναι ένα ενδεχόμενο που ξεπερνά κάθε ιδεολογική διαφορά και κάθε διαφωνία. Από την άλλη όμως, είναι το γαμώτο της πιθανότητας της επανάληψης της ιστορίας ως τραγωδία και όχι φάρσα ͘ η χρονιά δεν είναι το 1981, ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι το ΠΑΣΟΚ όσο και αν ενδόμυχα θα ήθελε να είναι και λεφτά, δεν υπάρχουν. Υπάρχει μόνο μια τσακισμένη κοινωνία που ψάχνει πάλι τον μεσσία της. Υπάρχουν όμως αυτοί που δεν θέλουν την αλλαγή της φρουράς. Άνθρωποι που βλέπουν κάθε τι κινηματικό, κάθε τι πραγματικά ελπιδοφόρο να συνθλίβεται στις μυλόπετρες της μαζικής απελπισίας και της μοναδικής διεξόδου των εκλογών. Ο εκβιασμός της ψήφου στον ΣΥΡΙΖΑ έρχεται από την ίδια την κατάσταση, από την αναγκαιότητα να χάσουν οι άλλοι τις εκλογές, όχι να τις κερδίσει ο ΣΥΡΙΖΑ. Είναι οι ίδιοι άνθρωποι οι οποίοι θα μείνουν απέξω από την αυριανή νομή της εξουσίας που θα καταλήξει πάλι στους ίδιους ανθρώπους και στους ίδιους κύκλους. Το μόνο που θα μείνει θα είναι κενά προγράμματα που θα ξεχαστούν (όπως και του ΠΑΣΟΚ) λίγες μέρες μετά τις εκλογές. Αυτοί οι άνθρωποι και αυτές οι αξίες τους θα είναι οι μόνιμοι χαμένοι των εκλογών.

  Υ.Γ. 1: Επειδή πολλά μέλη του ΣΥΡΙΖΑ είναι ιδιαίτερα ευαίσθητα με την κριτική, η οποία κατ’ αυτούς δεν πρέπει να ασκείται γιατί “πάμε για εξουσία” και άρα πρέπει να βγάλουμε όλοι τον σκασμό, τα παραπάνω δεν είναι γραμμένα για τους ΣΥΡΙΖΑίους. Είναι γραμμένα για τον ΣΥΡΙΖΑ. Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι τα μέλη του. Θα έπρεπε να είναι. Από εκεί ξεκινάει το πρόβλημα.

  Υ.Γ. 2: Ο τίτλος από το υπέροχο τραγούδι του Bob Dylan, εδώ από την Patty Smith 

3 comments
  1. selana019 said:

    Συμφωνώ με την άποψη σου σχετικά με τον Σύριζα,απορώ όμως που πιστεύεις ότι με τις εκλογές θα μπορούσε ν’ αλλάξει το σύστημα.Ποτέ δεν έγινε κάτι τέτοιο,αν γινόταν θα καταργούσαν τις εκλογές.
    Προσωπικά αν ψήφιζα θα έλεγα το μη χείρον βέλτιστον και θα ψήφιζα Σύριζα!!!!

    • Δεν ψηφίζω για να αλλάξω το συστημα μέσα απο εκλογές. Αυτά δεν γίνονται. Απο την άλλη όμως, ουτε μια πορεία μπορεί να αλλάξει το σύστημα, ούτε μια απεργία. Η οποιαδήποτε αλλαγή είναι συνδυασμός απειρων δράσεων, μέσα στις οποίες μπορεί σε συγκεκριμένες στιγμές να είναι και οι εκλογές, ειδικά σε κρίσιμες ιστορικές στιγμές. Αυτό το αντιλήφθηκε και η CNT και τα μέλη της ψήφησαν και πολύ καλά έπραξαν, παρόλη την ιδεολογική τους αντίθεση.
      Το δράμα είναι οτι τελικά, όλοι αυτό θα ψηφίσουμε, το μη χείρον βέλτιστον. Πόσο κρίμα είναι όμως σε τέτοιες συνθήκες να έχουμε πάλι μία απο τα ίδια.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: